«تیتی» (آیدا پناهنده) کامل کننده مسیری است که سازندهاش با دو فیلم موثر «ناهید» و «اسرافیل» پیموده است. او با همین سه فیلم طی یک دهه، در دورهای که پیداکردن آب زلال در مسیر گل آلود سینمای ایران دشوار به نظر می رسد، برای نگه داشتن باریکه آبی که در آن عمق روابط انسانی، زنانگی و نیازهای انسانهای معمولی جامعه پیدا باشد، بیش از بسیاری از فیلم سازان عرصه «روابط عمومی» و «تبلیغات» تلاش کرده است.
«تیتی» در همان چشم اندازی تمام میشود که «ناهید» شروع شده بود و تازگیاش مدیون قدم نهادن به عرصه هایی است که فیلم سازان بزرگ در آن دویدهاند.