اقتصاد۲۴-سیزده سال پیش در چنین روزهایی بود که یارانههای نقدی کمکم جای خود را در حسابهای پسانداز خانوارها باز میکردند. دولت محمود احمدینژاد با اعلام اینکه قصد دارد شر یارانه را از سر اقتصاد ایران کم کند و اقتصاد ایران را وارد دورهی رقابتی نماید، دست به حذف یارانههای پنهان سوخت و سایر خدمات دولتی زد و فهرست بلندبالایی از اهداف را نیز اعلام کرد.
کمک به بهبود تولید، کمک به بهبود ساختار بهداشت و درمان در ایران، از بین بردن فاصله طبقاتی، کمک به اقشار فرودست و بهبود وضعیت آموزشی و … در نهایت از آن فهرست بلندبالا، پول نقدی باقی ماند که هر ماهه به حساب سرپرستان خانوار واریز میشود، تحت عنوان یارانه نقدی. قرار بود در پنج سال اقتصاد ایران روی بهشت را ببیند حالا، اما در وضعیت بغرنجی دست و پا میزند که چندان هم دور از ذهن نبود. تجمیع سرمایهها در ایران رخ نمیدهد. نرخ استهلاک در بخش تولید از نرخ تشکیل سرمایه پیشی گرفته و بخش بهداشت و درمان تنها تغییری که کرده است، خالی شدن بیمارستانها و مراکز درمانی از پزشک متخصص و فوق تخصص است. مهاجرت پزشکان از ایران در کنار مهاجرت پرستاران به بحرانی جدی تبدیل شده و سالهای پس از ۱۳۸۹ نیز از سوی مقامات همین دولت دههی از دست رفتهی اقتصاد ایران نامیده میشود.
طبیعتا در این فضا نه تنها اقشار آسیبپذیر که در سایه تورم شدید چند ده رقمی، طبقات متوسط نیز فقیرتر از قبل شدهاند و تنها سیاست دولت ینز پرداخت یارانه نقدی در قالب کمک هزینه به مردم است. طبق آمارهای ارائه شده از ده دهک جمعیتی در ایران بیش از ۹ دهک دریافت کننده یارانه هستند، چیزی در حدود ۷۹ میلیون و ۶۰۰ هزار ایرانی از جمعیت نزدیک به ۸۴ میلیون نفری.