هادی حجازی فر با اتخاذ روش متفاوت در بازیگری و با شناخت از روحیات و توانمندیهای خود، تصویر جدیدی از تناقضها و کاستیهای مرد معاصر ایرانی را به تصویر میکشد. مردی معترض و سازش ناپذیر، با روح مبارز، که مدام درگیر چالش و کشمکشهای درونی و بیرونی است.
او در سینما سیمای حقیقی، مردی صادق است که به پایان رویاهایش رسیده و در مرز باریک جنون و انسانیت قرار دارد، اما در نهایت به رستگاری میرسد. حجازی فر را در بازیگری میتوان ترکیبی از غریزه و پشتکار دانست، که اولین حضورش در سینما، پس از سالها فعالیت متمادی در تئاتر، رقم خورد. بازیگری که به واسطه روحیه خاص و سرشار از آشوبِ نقشهایش، خیلی زود با مخاطبش صمیمی شد و به عنوان یکی از شمایلهای محبوب بازیگری در سینمای ایران تثبیت شد.