با گذشت بیش از ۱۵ سال از آغاز اجرای طرح هدفمندسازی یارانهها، این پرسش همچنان بیپاسخ مانده است که چرا یکی از بزرگترین اصلاحات اقتصادی تاریخ ایران، با وجود صرف هزاران میلیارد تومان منابع عمومی، هنوز نتوانسته به هدف اصلی خود یعنی افزایش عدالت اجتماعی و بهبود معیشت دهکهای کمدرآمد دست یابد.
جوان آنلاین:هدفمندسازی یارانههای نقدی یکی از مهمترین اتفاقات سیاسی و اقتصادی در تاریخ ایران است که از زمستان سال ۱۳۸۸ و در دوره ریاست جمهوری محمود احمدینژاد رخ داد. اتفاقی که از زمان شروع تاکنون همواره حواشی زیادی در پی داشت. از میزان مبلغ پرداختی تا نحوه دهک بندیها و حذف یارانه برخی خانوارها همگی مواردی هستند که چالشهای زیادی را ایجاد کردهاند.
در فاز نخست اجرای هدفمندسازی یارانهها، دولت تصمیم گرفت به تمامی شهروندان، بدون تفکیک سطح درآمدی، ماهانه ۴۵ هزار و ۵۰۰ تومان یارانه نقدی پرداخت کند. این اقدام همزمان با افزایش قیمت حاملهای انرژی انجام شد، اما نبود یک پایگاه اطلاعاتی دقیق از وضعیت اقتصادی خانوارها، نخستین ضعف جدی این طرح را رقم زد.
یکی از وظایف مهم اقتصادی دولتها توزیع درآمد در جامعه است و یارانه ابزاری بود که میتوانست دولت نهم را در توزیع درآمد و برابری آن بین گروههای پایین و بالای درآمدی یاری کند. موضوع مهمی که از سال ۱۳۸۶ توسط محمود احمدینژاد پیگیری شد تا نهایتا با ورود مجلس عملی شود. البته اجرای این طرح از همان ابتدا تاکنون با ضعفهایی همراه بود.
پیش از این نیز کارشناسان اقتصادی در گفتوگو با ایسنا، طرح هدفمندسازی یارانهها را یکی از بزرگترین اصلاحات اقتصادی کشور توصیف کرده و تاکید کرده بودند که این طرح به دلیل گستردگی جامعه هدف، اثرگذاری مستقیم بر معیشت مردم و پیوند با قیمت حاملهای انرژی دارد و از همان ابتدا با حساسیتهای اجتماعی و اقتصادی بالایی همراه بوده است.