فیلم«صیاد» محصول مشترک بنیاد سینمایی فارابی، بنیاد شهید و امور ایثارگران و موسسه فرهنگی هنری صاد است. این فیلم برشی از دوران فرمانده نیروی زمینی ارتش در واپسین سال‌های دهه ۵۰ و آغاز جنگ ایران و عراق را روایت می‌کند.
ساختار فنی چیزی که می‌توانست خوب باشد/ تصویربرداری و سبک بصری
فیلم‌برداری اثر توسط داوود محمدی انجام پذیرفته که تجربه پیشین وی در آثار حقیقت‌نگار و جنگی به خلق میزانسن‌های فضا- مکان کمک رسانده است. با این حال زبان بصری «صیاد» در جلب توجه تماشاگر میان عظمت و شکوه فضای جنگی و تاریخ نگارانه موفق نیست. بسیاری از سکانس‌ها در قاب‌های بسته (کلوزآپ) تصویربرداری شده‌اند و کمتر شاهد لانگ شات‌های باشکوه هستیم که لازمه آثار حماسی با محوریت قهرمان است. این رویکرد بیش‌تر معطوف به فضای تلویزیونی است و در نتیجه میزان القای عظمت شخصیت و میدان نبرد کاهش یافته و مقیاس حماسی قصه در حد آثاری متوسط باقی می‌ماند.
از سوی دیگر استفاده از نورپردازی آرام و رنگ‌بندی سرد و خاکی برای بازنمایی فضاهای جبهه‌ها به واقع‌گرایی کمک کرده اما تکرار بیش از حد این انتخاب‌های بصری و فقدان تنوع در قاب‌بندی باعث یکنواخت شدن مُد بصری فیلم شده است. البته برخی نماهای شبانه و جلسات نظامی با حضور چهره‌های فرماندهان برجسته با محوریت نور متمرکز و سایه‌های عمیق به درستی القای فضای شک و تردید و بحران را تقویت می‌کنند؛ اما این نقاط قوت، محدود به برخی سکانس‌هاست و در کل فیلم ضعیف باقی می‌ماند.