اقتصاد۲۴- بیتا محسنی – روزهای میانی دهه چهل بود که قطعه زمینی در مسیر جاده تهران به قم، با مساحت ۳۱۴ هکتار برای طراحی، اجرا و احداث یک آرامستان، اختصاص داده شد، آرامستانی که در سال ۴۹ رسما آغاز به کار کرد، اما به دلیل عدم اقبال عمومی، شبیه به پروژهای شکست خورده، گوشهای از تهران جا ماند. آن روزها بیشتر آرامستانهای مجاور امامزادههای تهران و حوالی، محل به خاک سپردن درگذشتگان تهرانی بود و حتی جایزهای که برای دفن نخستین مردگان در آرامستان تازه تاسیس تهران، تعیین شده بود نیز، راه به جایی نبرد. به همین دلیل سالها طول کشید تا مسیر درگذشتگان تهرانی از آرامستانهای حوالی امامزاده علیاکبر چیذر، ابن بابویه، شاه عبدالعظیم شهرری، امامزاده صالح تجریش و آرامستانهای محلی مثل مسگرآباد، آرامستان شمیران و ظهیرالدوله به جنوب تهران برسد.
حال بیش از نیم قرن از آن روزها گذشته و «بهشت زهرا» دیگر یک آرامگاهِ منزوی و حاشیهنشین نیست، بلکه مجسمهای زنده از تاریخ ایران است؛ شبیه به یک جامعه با تمام اقشار یک جامعه حقیقی که حال برای ورود به آن، باید هزینههای نجومی پرداخت کنید!