در دنیای پر هیاهوی هنر هفتم، بیشک سینمای مستند یکی از جذابترین گونههای تصویری است که رسالت خود را در بیان جنبههایی از حقیقت متعهد میداند.
سوره سینما – محیا رضایی کلانتری : ترکیب واژه مستند با سینما در واقع نمایش هنرمندانه حقایقی است که از زاویه دید کارگردان شکل می گیرد و تماشاگر می تواند به اطلاعاتی که از اثر دریافت می کند، استناد کند. در این میان اما قابل تامل ترین نکته بینش و نگاه مستندساز است که با چه پیشینه و تفکری وارد جامعه شده و چگونه قرار است حقایق تلخ و شیرین محیط خود را روایت و نقد کند. چرا که او به عنوان عضوی از یک جامعه دغدغه ای دارد و می خواهد به منصفانه ترین شکل ممکن با مردم سخن بگوید تا با مستند خود بر افرادی که بعضا اگر موافقند بر نظرشان صحه گذاشته و اگر مخالفند آنها را به تفکر وادارد.
بر این اساس به نظر می رسد قبل از اینکه وارد بحث «نقد اجتماعی» شویم لازم است بدانیم مستندساز چه درکی از این عبارت دارد و دغدغه های پیرامون خود را از کدام منظر به چالش می کشد. به این بهانه سوره سینما گپ و گفتی با دو مستندساز جوان لقمان خالدی و مهدی فارسی انجام داده است که به مصاحبتی فراتر از مصاحبه انجامید. لقمان خالدی خالق آثاری چون «فوکوس»، «زندگی من»، «مشترک مورد نظر» و «فصل هرس» ؛ از زوایای مختلفی هر بار آدم های پیرامون خود را روایت کرده است. مهدی فارسی نیز به واسطه آثاری چون مستند سینمایی «خاطرات خانه متروک» و مجموعه مستند «رضاخان» کندوکاو فراوانی در تاریخ داشته و نکات قابل ذکری درباره شکل گیری تفکر مردم بیان کرده است که خواندن بخش اول نظرات شان خالی از لطف نیست.