اصطلاح «اکوساید» (کشتار محیطزیستی) در اواخر دهه ۱۹۶۰ برای توصیف استفاده ارتش آمریکا از علفکشهایی همچون «ایجنت اورنج» (عامل نارنجی) و سلاحهای آتشزا مانند ناپالم ابداع شد و اینک کارشناسان محیط زیست نگران تکرار آن بهنوعی دیگر در غزه هستند.
جوان آنلاین: با پایان جنگ ویتنام در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۷۵، سرزمینی بهجا ماند که بهشدت از نظر محیطزیستی آسیب دیده بود. گستره وسیعی از جنگلهای مانگرو در سواحل، که زمانی مأمن گونههای متنوعی از ماهیان و پرندگان بودند، به ویرانه تبدیل شده بود، جنگلهایی که میزبان صدها گونه جانوری بودند، به بقایایی خشکیده و پوشیده از علفهای مهاجم تبدیل شدند.
اصطلاح «اکوساید» (کشتار محیطزیستی) در اواخر دهه ۱۹۶۰ برای توصیف استفاده ارتش آمریکا از علفکشهایی همچون «ایجنت اورنج» (عامل نارنجی) و سلاحهای آتشزا مانند ناپالم ابداع شد؛ ابزاری که برای مقابله با نیروهای چریکی پنهانشده در جنگلها و باتلاقها بهکار گرفته شدند.
پنجاه سال پس از پایان جنگ، اکوسیستمهای تخریبشده و خاکها و آبهای آلوده به دیوکسین در ویتنام، همچنان بازتابی از پیامدهای بلندمدت زیستمحیطی آن دوران هستند. تلاشها برای احیای این مناظر آسیبدیده، یا حتی ارزیابی کامل خسارات، بسیار محدود بوده است.
پاملا مکلی؛ پژوهشگر محیط زیست، در این گزارش که در وبسایت The Conversation منتشر شده است، گفت: بهعنوان یک دانشمند محیط زیست و انسانشناس که از دهه ۱۹۹۰ در ویتنام فعالیت داشتهام، این بیتوجهی و روند کندِ بازسازی را نگرانکننده میدانم. هرچند جنگ ویتنام انگیزهای برای تدوین معاهدات بینالمللی در زمینه حفاظت از محیط زیست در دوران جنگ شد، اما این قوانین نتوانستند مسئولیتی برای بازسازی پس از جنگ بر دوش کشورهای مسبب بگذارند. جنگهای امروز در اوکراین و خاورمیانه نیز نشان میدهند که این معاهدات همچنان ناکارآمد هستند.