خیلی از کشورهای آسیایی در سالهای اخیر سعی کردهاند در تورنمنتهای بزرگ با مربیان داخلی وارد مسابقات شوند اما مربیانی که چند سال سابقهکار در کنار مربیان مطرح دنیا را دارند، درحالیکه هیچیک از مربیان داخلی مطرح شده برای تیم ملی چنین شرایطی ندارند.
فدراسیون فوتبال در یک حرکت هدفمند روز گذشته خبری را در اختیار برخی رسانهها گذاشت مبنیبر اینکه از ۷ مربی برای هدایت تیم ملی برنامه خواستهاند. مربیانی چون حسین فرکی، فرهاد مجیدی، امیر قلعهنویی، جواد نکونام، حمید مطهری، مهدی تارتار و ساکت الهامی که جز دو نفرشان بقیه شاغل هستند. شاید خبر در ظاهر عجیب نبود اما وقتی نام اسامی مطرح شد خیلیها انگشت به دهان ماندند! اسامیای که وقتی کارنامه مربیگری آنها را در این چند سال زیرورو میکنیم هیچیک از آنها برای تیم ملی مناسب نیستند. البته که همه مربیان داخلی برای ما قابل احترام هستند، اما وقتی بحث نیمکت تیم ملی مطرح است قطعا باید مربیانی برای هدایت این تیم مطرح شوند که از نظر فنی، اخلاقی و اعتبار و وجهه مورد تایید اهالی فوتبال و مهمتر از آن جامعه باشند. اگر بخواهیم بهطور کلی به قضیه نگاه کنیم، کیفیت پایین لیگمان خودش نشاندهنده این است که جز یکی دو مربی داخلی بقیه نفرات تیمهایشان چیزی برای ارائه ندارند و هرفصل فقط جای مربیان روی نیمکتها عوض میشود.
شاید خیلی از کشورهای آسیایی ازجمله ژاپن و کرهجنوبی در سالهای اخیر سعی کردهاند در تورنمنتهای بزرگ با مربیان داخلی وارد مسابقات شوند اما مربیانی که چند سال سابقهکار در کنار مربیان مطرح دنیا را دارند، درحالیکه هیچیک از مربیان داخلی ما بحث حضورشان در تیم ملی مطرح شده چنین شرایطی را ندارند. آن هم در شرایطی که ۸۰ درصد لیست تیم ملی را لژیونرها تشکیل میدهند و آنچنانکه باید هم بین آنها اتحاد و یکدلی وجود ندارد و خیلی مهم است که نام سرمربی تیم ملی آنقدر بزرگ باشد که بازیکنی به خودش اجازه ندهد مقابل او ایستاده یا علیهاش باند تشکیل دهد. مشابه آنچه در زمان سرمربیگری افشین قطبی یا دراگان اسکوچیچ در تیم ملی رخ داد.