در سالهای اخیر پردیسهای سینمایی با امکانات و تجهیزات فراوان سعی کردهاند تا محیط ایدهآلتری برای سینماروها فراهم کنند اما افراد معلول ذهنی و جسمی علی رغم ابراز علاقه و مطالبهشان؛ متاسفانه هنوز هیچ امتیاز قابل توجهی دریافت نکردهاند.
سوره سینما – محیا رضایی کلانتری : ایرانی جماعت به گفتن و شنیدن ضرب المثل عادت دارد و آنها که ذوق کلام دارند گاها از این گونه بیانی بیشتر استفاده می کنند. در این میان برخی پرکاربردتر هستند و «عقل سالم در بدن سالم» را کمتر کسی است که نشنیده باشد اما حضور برخی انسان های اطراف مان بارها ثابت کرده چه بسیار بدن هایی که به لحاظ جسمی در سلامت کامل نیستند اما تعقل و عملکردشان جمعی را شگفت زده کرده است. این قبیل نازنینان را در ایران با عنوان معلول می شناسند. افرادی که بر اثر ضایعه جسمی، ذهنی، روانی یا توأم، اختلال مستمر و قابل توجهی در سلامت و کارآمدی عمومی شان ایجاد می شود به طوری که استقلال شان را در فعالیت های اجتماعی کمتر از مردم عادی جامعه می کند.
در کشورمان نمونه موفقی از این افراد بسیار داریم که با همت و غیرتشان سدهای بزرگی را از سر راه خود کنار زده اند اما در همین نمونه های مطرح نیز کمتر پیش آمده که نهاد یا مسئولان، کمک های ممتد شایان و در خور شان این عزیزان داشته باشند. اگرچه رسانه های رسمی و غیر رسمی گهگاه به مشکلات و نیازهای این افراد پرداخته اند اما سینما به عنوان یکی از مهمترین رسانه های تأثیرگذار می تواند نقش کلیدی تری در ارتقای توجه جامعه به آنها ایفا کند و از طرفی دیگر عامل هشدار دهنده به مسئولان ذی ربط برای بهبود وضع معیشتی و روحی شان باشد. طی این سال ها برخی از افراد معلول به آثار سینمایی و تلویزیونی دعوت شده اند و توانستند با وجود شرایط سخت و محدودیت هایی که دارند؛ بازیگران قابل اعتنایی باشند. همچنین فیلمسازان متعددی نیز در نقش های اصلی و فرعی، گوشه ای از زندگی و جامعه اطراف شان را به نمایش گذاشته اند که برخی از این نقش ها برای همیشه در خاطره سینما حک شده و در این نوشتار یادآوری می شود.