به گزارش مووی مگ به نقل از خبرآنلاین، روشی با شیوه هوشیار کردن یک طیف احتمالا حساس نسبت به موضوعی خاص، تحریک و به واکنش واداشتن آنان، سال‌هاست که در مورد اکران برخی فیلم‌های سینمایی در ایران به کار گرفته می‌شود. از روزهای پایانی دهه 50 و پایین کشیدن فیلم‌ها از پرده سینما در آن مقطع که البته ماهیت و اهدافی متفاوت از امروز داشت، تا همین سال 1391 و در مقطعی که تصور می‌شد سینمای ایران به جایگاهی دست یافته که اعتبار مهر وزارت ارشاد جلوی نگرانی‌ها و دلواپسی‌ها را بگیرد، این سرنوشت مشترک برخی کارگردانان بوده که پیش از اکران فیلم‌شان با وضعیتی نامعلوم نسبت به سرنوشت فیلم مواجه باشند و بعد از اکران هم گاه در زمانی که اثرشان فروش بسیار خوبی دارد، مجبور به پایان دادن اکران فیلم شوند. در حدود 10 سال اخیر این اتفاق چند باری رخ داده است، از اکران نیمه‌کاره «مارمولک» در بهار 1383 تا نصبت پوسترهای «سنتوری» و محقق نشدن رویای اکران آن در سال 1386 تا کمی جلوتر در ابتدای دهه 90 و پایین کشیدن دو فیلم «خصوصی» و «گشت ارشاد» از پرده سینما در روزهایی که به خصوص یکی از این دو فیلم فروش بسیار خوبی داشت.