گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، استارتاپ، کارآفرینی، دانشگاه نسل سوم، شتابدهنده، مرکز رشد و واژگانی شبیه اینها؛ برآمده از داستان جدیدی در متن دانشگاههای کشور است. داستانی که، برخلاف آنچه این روزها در دانشگاهها جاری است، به جای اساتید توسط دانشجویان روایت میشود. داستانی که میتوان آن را «داستان کارآفرینی» نامید.
در این داستان، نقش اول متعلق به دانشجوی جسور و البته خلّاقی است که «ایده» دارد و میخواهد ایدهاش را تبدیل به یک شرکت تجاری و یا محصولی سودآور کند. داستان کارآفرینی بر مدار دو چیز شکل میگیرد: ایده و رؤیا. از اینجا به بعد است که پای نهاد دیگری به قصه باز میشود. شتاب دهنده، چیزی شبیه یک گلخانه است که ایده دانشجوی رؤیاپرداز را به خود میگیرد، به پرورش آن کمک میکند، امکانات لازم را برای بزرگ شدن در اختیارش میگذارد و ایده را، از تولد به مرحلهای میرساند که بتواند روی پای خودش بایستد. دانشجو، ایدهاش را به شتاب دهنده عرضه میکند و از حمایتهای آن برخوردار میشود. برخی از شتاب دهندهها، مثل شتاب دهنده دانشگاه شریف، بدون نگاه مادی و به عنوان بخشی از وظایف دانشگاه، حمایت از طرحهای دانشجویی را به عهده میگیرند و برخی دیگر، مثل آواتک و نوتک، در ازای حمایتهای اولیه از این ایدهها، بخشی از سهام شرکت نوپا را مال خود خواهند کرد. هر دو نوع شتاب دهندگی اما در اصل کمک به شکل گیری شرکتهای نوپای دانش بنیان و ایده محور، مشترکاند.