فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» خروج از دایره پاستوریزه و عقیم سینمای ماست. دلمان برای این جنس سینما تنگ شده بود.
سوره سینما – ابوالفضل ذوالفقاری :فیلم «دیدن این فیلم جرم است!» ساخته رضا زهتابچیان به تهیهکنندگی محمدرضا شفاه را در سینما فرهنگ دیدم. یک شاهکار نیست ولی در سینمای بحران زده، بی دغدغه و بی درد ما یک اتفاق خوب است. اتفاقی که حال آدم را خوب می کند. سینمای شعار و شواف هم نیست. با اینکه با حساس ترین و چالش برانگیزترین مفاهیم جامعه و حاکمیت سروکار دارد رفتار پوپولیستی ندارد. آرام و اهسته راهش را باز می کند و گریز می زند به اعماق.
در سینمای درب و داغان و نازل امروز، و در فضای خفقان گرفته از مسائل شبه روشنفکری و دردهای فلسفی انتزاعی و یا در سینمای متعفن از شوخی های هرزه و رفتارهای سخیف و سبک سرانه، دیدن این فیلم یک جرقه است. یک شوک واقعی که مخاطب را دچار خودآگاهی می کند. سینمایی با مایه های انتقادی و انقلابی که بعد از «آژانس شیشه ای» در طول همه این سال ها مثل آن را ندیده ایم. این فیلم آخرین نسل از آثاری پرسشگر و مطالبه جوی این سالهاست که یقه می گیرد. با نبض جامعه در لایه های گوناگونش سروکار دارد. در عصر مرگ قهرمانان، یک سینماگر جوان پیدا شده که قهرمان می آفریند. نه قهرمان خیالی و پوشالی، قهرمانی برجوشیده از روح و متن همین اجتماع. مردی گره خورده با تاروپود همین جامعه. جامعه معاصر که با ابتدایی ترین مسائل زیستی از قیمت مرغ و دارو و … کلینجار دارد تا عالی ترین عهدنامه های دروغین بین المللی. فیلمی که غیرت را از همین کوچه پسکوچه ها تا حوالی بین النهرین و تا کرانه های مدیترانه معنا می کند.