«بیشه» روایتِ شگفت‌انگیز زاگرس؛ جایی که آب جادوگری می‌کند

خبرگزاری مهر- گروه استان‌ها: قطار که از دل تونل بیرون می‌آید، ناگهان همه‌چیز تغییر می‌کند؛ کوه‌ها نزدیک‌تر می‌شوند، جنگل‌های بلوط از پشت شیشه واگن قد می‌کشند و صدای آب، آرام‌آرام جایگزین هیاهوی ریل می‌شود.

مسافران بی‌اختیار تلفن‌های همراهشان را بالا می‌آورند تا چیزی را ثبت کنند که بیشتر شبیه رؤیاست تا یک مقصد گردشگری. اینجا «بیشه» است؛ روستایی در قلب زاگرس که آبشارش سال‌هاست گردشگران را از سراسر ایران به لرستان می‌کشاند.

جایی میان آب و جنگل

غروب که می‌شود، مه آرام‌آرام روی جنگل می‌نشیند و صدای قطار دوباره در دره می‌پیچد. گردشگران کم‌کم راه بازگشت را در پیش می‌گیرند، اما بیشه همان‌جا می‌ماند؛ میان رود و ریل و بلوط، مثل روایتی ناتمام که هنوز منتظر شنیده شدن است.

شاید بیشه هنوز جهانی نشده باشد، اما برای هرکسی که یک‌بار خروش آبشارش را شنیده و مه جنگل‌هایش را نفس کشیده، این روستا پیش از هر ثبت رسمی، جایی در حافظه جهان پیدا کرده است.