عصر جدید، عصر ورود ابزارهای ارتباط جمعی سریع به عرصه دیپلماسی است. هیچ کس نمی تواند بگوید خود را از این ابزارهای مدرون و نوین محروم می کنم و صرفا از تئوری های مرسوم دانشگاهی در علم روابط بین الملل برای ارتباط با طرف مقابل استفاده می کنم یا صرفا برای رساندن پیام خود قدرت و توانایی نظامی خود را به نمایش می گذارم. در دنیای جدید، ابزارهای ارتباط جمعی نقشی به سزا در تعاملات بین المللی دارند.
سرویس سیاسی جوان آنلاین: چند سالی است که عرصه دیپلماسی در سطح جهان شاهد ورود ابزارهای تازه ای برای تعاملات دیپلماتیک است. به عبارتی ورود تکنولوژی به ویژه تکنولوژی های ارتباط جمعی در فضای مجازی نوع تازه ای از دادوستدهای دیپلماتیک را به نمایش گذاشته است.
امروزه شاهدیم که بسیاری از مقامات جهانی در اینستاگرام و توئیتر حضوری فعال دارند. توئیتر به صحنه حمله، نقد و اظهار نظرهای فعالان و مقامات بین المللی به مسائل مختلف سیاسی و جهانی تبدیل شده است و اتفاقا اثرات بسیاری را هم می گذارد. بسیاری از مقامات جهانی در هر دو شبکه حساب کاربری دارند و به فراخور حال فعالیت رسانه ای می کنند. آن که به تصویر علاقه دارد و می خواهد پیام خود را از طریق تصویر مخابره کند، در اینستاگرام فعال است و آن که می خواهد پیام های کوتاه بنویسد و انتظار حداکثر بازخورد را دارد به سراغ توئیتر رفته است.
اتفاقا در توئیتر مقامات مختلف آن چه نمی توانند به طور مستقیم بگویند را بیان می کنند و بازخوردهای آن را می بینند. مثلا بارها دیده ایم که مقامات اماراتی در توئیتر پیام های خود را منتشر کرده اند و جواب های صریح را هم دریافت کرده اند. یا مقام های امریکایی پیام های مدنظر خود را نوشته اند و بازخوردهای آن را دیده اند.
در انتخابات ریاست جمهوری امریکا، توئیتر نقشی بسیار فعال داشت. شخص دونالد ترامپ، رئیس جمهوری امریکا از طریق توئیتر توانست برای خود رای جمع کند و هر آن چه در دیدارها یا مناسبت ها نگفته بود یا فرصت بیان پیدا نکرده بود را در توئیتر بیان می کرد. بسیاری از کارشناسان یکی از دلایل شکست هیلاری کلینتون، رقیب دموکرات ترامپ را عملکرد ضعیف او در شبکه های اجتماعی از جمله توئیتر دانسته اند.