سیستم رتبهبندی بینالمللی فیلمها توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا معروفترین و معتبرترین سیستم رتبه بندی فیلم است که والدین را راهنمایی میکند بدانند فیلمهای مناسب برای فرزندانشان کدام است.
سوره سینما : سینمای ایران سرانجام پس از یک دوره ی نسبتا طولانی به این نتیجه رسید که نظام رده بندی محتوایی و سنی را در سینماهای کشور پیاده کند . هر چند اجرای نظام رده بندی در قالب فعلی به لحاظ ساختارمندی و نیز ضمانت های اجرایی آن دارای ضعف های مشهود است و تا رسیدن به یک تشکیلات منسجم و مستقل فاصله دارد اما آغاز این رویه ی مثبت و سازنده متولیان سینمایی را می توان به فال نیک گرفت . مهم ترین حُسن اجرای رده بندی محتوایی و سنی آثار سینمایی ، پیش آگاهی و اطلاع رسانی به خانواده هایی است که می خواهند به اتفاق خانواده فیلمی را در سینما ببینند . به عبارت دیگر از این پس خانواده با علم به محتوای آثار و رده بندی که برای آن تعیین می شود می توانند با خیال آسوده تری وارد سینما شده و فیلمی را بدون دغدغه های ناشی از صحنه های نامناسب و دیالوگ های مخرب تماشا کنند . دیگر مثل گذشته عذر و بهانه ی برای خانواده ها نیست که مثلا چرا فیلم مورد نظر از الفاظ نامناسب و رکیک ، صحنه های خشونت آمیز ، مصرف مواد مخدر و …. استفاده نموده و فرزندانشان را در معرض القائات غیر اخلاقی و آموزه های غلط قرار داده اند. طرح رده بندی سنی رویکردی مثبت و رو به جلو است تا فرزندان را از آسیب های اجتماعی ناشی از محتوای برخی از آثار حفظ نماید و خانواده ها مجبور نباشند حین نمایش فیلم سالن سینما را ترک نموده و یا پس از دیدن فیلم دچار عذاب وجدان شوند.
قبل از اجرای نظام رده بندی سنی و محتوایی که اخیرا فعال شده و از آن هم استقبال قابل توجهی شده است سال های متمادی نظام ارزشیابی فیلمنامه ها توسط شورایی صورت می گرفت مرکب از اعضای فعال در حوزه ی تخصصی سینما و عالِم به فقه اسلامی . گروهی مسلط به حوزه های سینمایی ، اجتماعی و دینی فیلمنامه های ارجاعی را با دقت و وسواس بسیار زیاد مورد مطالعه موشکافانه و ارزیابی دقیق قرار داده و پس از آن که فیلمنامه مورد نظر موارد مسئله سازی را از هر حیث نداشت اجازه ساخت آن اثر صادر می شد . چنین مرجع قوی که به همه مسائل اشراف کامل داشت اصولا به فیلمساز اجازه ساخت آثاری که بخواهد وارد بحث هایی مانند بکاربردن دیالوگ های سخفیف و غیر متعارف ، طرح و بیان مسائل اخلاقی و جنسی ، خشونت های زاید ، نشان دادن مصرف مواد مخدر ، ورود به مسئله عفاف و حجاب و …. داده نمی شد و فیلم نامه نویسان و فیلمسازان نیز با توجه به شناختی که به موضوعات ممنوعه و خط قرمز ها داشتند از قبل وارد این حوزه ها نمی شدند تا آثار ساخته شده آنان در مراحل بعدی دچار ممیزی ، اصلاح و با توقیف نشود. یکی از دلایلی که به نظر می رسد تاکنون سبب شده بود موضوع رده بندی سنی و محتوایی آثار در سینمای ایران جایگاهی نداشته باشد وجود شورای مصمم و مسلط در صدور مجوز ساخت برای فیلمنامه بوده است اما از ابتدای سال ۹۰ ، آثار سینمایی متعددی با رویکرد ورود به مسائل خارج از چارچوب های اولیه (که در سه دهه اول انقلاب اسلامی برای حفظ آنها پافشاری می شد) تولید و در سینماهای کشور به نمایش درآمد و با افزایش تولیدات مشابه و تکرار آن ، قبح این کار شکسته شده است. در همین راستا حوزه هنری با توجه به شرایط موجود با چالش ها و مناقشات فراوانی در نمایش و یا عدم اکران فیلم هایی که موازین اخلاقی و دینی را رعایت نمی کردند مواجه بوده است . ضعف درساختار و سلایق اعضای شورای مجوز ساخت و اغماض نسبت به اصول و ارزش های حاکم سبب گسترش تولیدات با محتوای نامناسب شده بود. به نظر می رسد با موافقت اجرای رده بندی آثار سینمایی ، شورای صدور مجوز ساخت آثار سینمایی از مواضع قبلی خود عقب نشینی کرده و بعد از این هم مسئولیت های خود را ( به جز موارد خیلی حاد و رد شدن از خطوط قرمز نظام) کم رنگ تر و به مرجع بعدی خواهد سپرد .