مهدی صالحی: ناصر تقوایی از آن هنرمندانی بود که با نگاهش جهان را دوباره می‌ساخت؛ نگاهی که در عین واقع‌گرایی، شاعرانگی را در جان تصویر می‌دمید و از جنوب ایران جهانی را می‌نمایاند که در هیچ نقشه‌ای یافت نمی‌شد. تقوایی را باید بیش از هر چیز فیلم‌ساز «روح مکان» دانست؛ کارگردانی که می‌دانست چگونه خاک، باد، لهجه و دریا را به زبان سینما ترجمه کند. از آبادان برخاسته بود، از سرزمین گرما و نفت و باد و شط و همین جغرافیا تا پایان عمر در استخوان آثارش ماند.
تقوایی در سال ۱۳۲۰ در آبادان زاده شد؛ شهری که آن روزها مرکز برخورد فرهنگ‌ها و زبان‌های گوناگون بود. حضور انگلیسی‌ها در پالایشگاه، مهاجران کارگر از گوشه و کنار ایران، عرب‌ها و بومیان جنوب از او انسانی چندفرهنگی ساخت.
بعدها این تنوع فرهنگی در فیلم‌هایش با ظرافتی حیرت‌انگیز بازتاب یافت؛ در نحوه گفتار شخصیت‌ها در لحن دیالوگ‌ها و در درک او از تضادهای اجتماعی.