امید یوسفیان
سطح فکری و فهم فوتبالی مردم آنقدر بالا رفته که دیگر گول توجیههای آبکی را نمیخورند.
حذف تیم ملی ایران از جام جهانی ۴۸ تیمی فقط یک ناکامی معمولی نبود؛ از دست رفتن بزرگترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای صعود از مرحله گروهی بود. تورنمنتی که با افزایش تعداد تیمها، مسیر صعود را هموارتر از همیشه کرده بود اما تیمی که قرار بود از این فرصت استفاده کند، حتی نتوانست بین هشت تیم برتر سوم جایی برای خودش پیدا کند. حاصل سه بازی فقط سه امتیاز بود و پایان خیلی زودتر از آن چیزی که هواداران انتظارش را داشتند.
این پایان تلخ در حالی رقم خورد که پیش از آغاز مسابقات، امیر قلعهنویی با اعتماد به نفس از کسب چهار امتیاز صحبت میکرد و حتی وعده داده بود نتایج تیم ملی به شکلی باشد که یک هفته کشور تعطیل شود. نه تنها هیچکدام از این وعدهها عملی نشد، بلکه ایران خیلی زود چمدانهایش را بست و به خانه برگشت. حتی توقف مقابل نیوزیلند، تیمی که بسیاری آن را ضعیفترین تیم حاضر در جام جهانی میدانستند، از همان ابتدا زنگ خطر را برای تیم ملی به صدا درآورد و سرنوشت صعود را به اما و اگر کشاند؛ اما و اگری که در نهایت به ضرر ایران تمام شد.