زاهدان – شهادت مظلومانه امام محمد باقر (ع) پایان راه نبود؛ بلکه میراث علمی ایشان در مکتب امام جعفر صادق (ع) ریشه دواند و در جهان اسلام جاودانه ماند.
خبرگزاری مهر – گروه استانها، فاطمه گلوی: امام محمدباقر (ع)، در شرایطی پر از تلاطم سیاسی و ظلم امویان، با استفاده از فرصت فروپاشی دستگاه خلافت بنی امیه و آغاز خلافت هشام بن عبدالملک، به احیای سنت نبوی و تبیین معارف ناب اهل بیت (ع) پرداختند؛ شاگردان برجستهای همچون جابر بن یزید جعفی و ابوحمزه ثمالی از محضر ایشان بهره بردند.
مظلومیت و دانش بی نظیر ایشان، خشم خلفا را برانگیخت و سرانجام در سن ۵۷ سالگی، به دستور هشام بن عبدالملک و با دسیسه زهر، در مدینه منوره به شهادت رسیدند؛ پیکر مطهر امام محمدباقر (ع) در قبرستان بقیع، دفن شده است.
طالبی افزود: امام باقر (ع) ثابت کرد که دینداری تنها به عبادات فردی خلاصه نمیشود، بلکه با کار و تلاش برای بینیازی از دیگران و خدمت به خلق گره خورده است؛ایشان حقیقت شیعه بودن را تنها در ادعای محبت اهل بیت (ع) نمی دانست، بلکه پرهیزکاری، راستگویی، امانتداری و رسیدگی به یتیمان و نیازمندان را نشانه پیروان واقعی خودشان می دانستند .
وی در پایان بیان کرد: امام باقر (ع) سرانجام در ۷ ذیحجه سال ۱۱۴ هجری قمری، بر اثر زهری که به دستور هشام بن عبدالملک، حاکم ستمگر اموی، به ایشان خورانده شد، به شهادت رسید؛ مزار پنهان اما نورانی او در قبرستان بقیع، نمادی از مظلومیت اهلبیت (ع) است؛ شهادت امام محمد باقر(ع) نقطه عطفی در تاریخ تشیع بود که با تداوم راهش توسط فرزندش امام صادق (ع)، مکتب جعفری به عنوان غنیترین مکتب فقهی و فکری اسلام در تاریخ جاودانه شد.