تحلیلی که قرار است درباره بازی پوریا شکیبایی بخوانید، یک مقدمه کوتاه لازم دارد که همین ابتدا به آن اشاره میکنیم. او بازیگر خوبی است. اگر تلاش کند از شمایل پدر فاصله بگیرد. در نخستین تجربه سریالی خود اما بیش از اندازه به زندهیاد خسرو شکیبایی نزدیک شده و از این بابت لطمه خورده. وانگهی، مجموع شرایط دست به دست هم داده تا بر خاطره شیرین مخاطبان از خسرو شکیبایی هم خدشه وارد شود. پوریا، بدمن سریال «برف بیصدا میبارد»، است و یکی از نقشهای اصلی را برعهده دارد. این سریال را پوریا آذربایجانی کارگرانی کرده که فصل اول آن در صد قسمت آماده شده. این یعنی شکیبایی تا مدتها این سریال را روی آنتن دارد.
تقلید صدا| نخستین نشانهای که بازی پوریا شکیبایی را قرار است شبیه پدر کند، صدای اوست. علاوه بر تنالیته، آکسانگذاری بر کلمات، صحبت از ته گلو و شیوه ادای حرف شین ذهن را به سمت خسرو شکیبایی میبرد. میگویید مسالهای به نام ژن عامل این اتفاق است. نمیتوان منکر شد اما مگر کار بازیگر جز این است که شخصیتها را از فیلتر رد کند؟ آنچه در قاب تلویزیون میبینیم این است که پوریا نه تنها برای دور شدن از شمایل پدر تلاش نکرده که خواسته به او نزدیک شود. ایراد کجا است؟ پاسخ در ادامه گزارش نهفته است؛ عجالتا میتوان گفت مگر سینمای ایران چند خسرو شکیبایی نیاز دارد؟ او کارش را در حد اعلا انجام داد و بی نیاز از بدل است.