مسئولان هنری با محدودیتهای خود دست و پای طنزپردازان در سینما و تلویزیون را بسته اند و با بهرهمندی از فحاشی و جوکهای غیراخلاقی، فیلمهای کمدی را به فروش بالا میرسانند.
سوره سینما – مرضیه فرزعلیان : «میگن کوه به کوه نمی رسه ولی آدم به آدم میرسه، یادته همه نقشه ها زیر سر من بود؟»
۱۴ سالی از این دیالوگ در سریال «خانه به دوش» گذشته اما راست می گفت کوه به کوه نرسید ولی مسیر ما هرچند دور به قزوین و آدمهای فراموش شده اش رسیده است. فراموشی ای که نه به دست تقدیر، بلکه در گیر و دار گره های کور ارتباطی از دیده شدن مغفول مانده و تاریخی را که روزگاری به دستان این آشنایان به هنر آلایش می شد را به آلزایمر مشکوک کرده است. راست می گفت همه نقشه ها زیر سر او بود. یادش بخیر چه خوش درخشید در« بوی خوش زندگی » ابوالحسن داودی تا در بی معرفتی های امروز به یاد نقش آفرینی در «جیب برها به بهشت نمی روند » زخم دنیای سینما بر پیکره افکار حرفه ای اش را التیام بخشد. شاید هم خوب می دانست «پرده آخر» تنها یک فیلم برای تصاحب حق نیست بلکه دردی مشترک از دست دادن ها را به نمایش می گذارد یکی میراث خانوادگی و دیگری میراث هنری.