هدیه حدادیاصل- شبکه نمایش خانگی در ایران و طی پنج سال اخیر از یک درگاه مکمل سینما و تلویزیون، به مهمترین حوزه تولید تصویری کشور تبدیل شده است. پلتفرمها، با سرمایهگذاری کلان و جذب بازیگران شناختهشده، توانستهاند سهم چشمگیری از اوقات فراغت مردم را در اختیار بگیرند؛ اما این رشد کمّی، در بسیاری از موارد با یک نوع «کپیبرداری ساختاری» از سریالهای ترکیهای همراه شده است. کافی است چند قسمت از سریالهای تازه و پربیننده این روزها را مرور کنیم تا متوجه شویم که از لحن بازیگران و طراحی لوکیشنها گرفته تا نوع روابط عاشقانه و درگیریهای خانوادگی، همه چیز یادآور تولیدات شبکههای ترکیهای است.
این گرایش، بهویژه در یک سال اخیر شدت گرفته است؛ دورهای که بسیاری از سازندگان نمایش خانگی به سمت استفاده از الگوهای داستانی و بصری ترکیهای رفتند. اما سؤال اساسی اینجاست که چه شد مخاطب ایرانی به چنین سریالهایی گرایش پیدا کرد و چرا بازار تولید به این سمت رفت؟ آیا ما با تغییری در ذائقه مخاطب روبهرو هستیم، یا سازندگان صرفاً برای جذب مخاطب و فروش بیشتر، به سادهترین فرمولِ امتحانشدهی منطقه پناه بردهاند؟