در هفتهای که گذشت، سینمای ایران پیاپی با خبرهای تلخ بدرقه شد؛ ناصر تقوایی، محمد کاسبی، سعید مظفری و مسعود ردایی، چهار نام آشنا برای دوستداران هنر هفتم، از میان ما رفتند. هر یک از این هنرمندان، بخشی از حافظه و هویت سینمای ایران بودند؛ نامهایی که در دورههای مختلف، سهمی روشن در شکلگیری سلیقه، زبان و روح سینمای ملی داشتند. اما آنچه در کنار این فقدانها تلختر بود، سکوت نهادهایی است که وظیفه پاسداشت و نگهداری از میراث سینمای ایران را بر دوش دارند؛ بهویژه «موزه سینما» که این روزها بیش از هر زمان دیگری از رسالت اصلی خود فاصله گرفته است.
موزه سینما قرار است حافظه زنده سینمای ایران باشد. بنایی که روزی با هدف حفظ اسناد و آثار سینمایی، گردآوری تاریخ شفاهی سینماگران و برگزاری یادبود و بزرگداشت برای چهرههای مؤثر ساخته شد، امروز در سکوت و رخوتی عجیب فرو رفته است.