«روی ماه دی»، تصویر زندگی مادری پر از رنج و فراق است. مادر از کودکی مسئولیت‌های خانواده خود را به‌عنوان فرزند ارشد برعهده داشته و از خواهران قدونیم‌قد کوچکش مراقبت می‌کند، بعدتر یتیم‌های خودش و بعد یتیم‌های پسرش. این زن سه نسل یتیم‌داری می‌کند. داغ می‌بیند: داغ پدر، داغ همسر جوان، داغ دو پسر جوان و در آخر هم داغ نوه. او زنی است که صبر دارد، تدبیر دارد، شجاع است، هنرمند است و به‌شدت به بچه‌هایش حساس. مرضیه خلیفه به نحو خاصی چادرش را می‌گیرد؛ از اولین عکس‌هایش تا همین الان گوشه‌ای از چادر را روی لبش می‌گیرد.
«روی ماه دی» یعنی روی زیبای مادر؛ در فرهنگ جنوب و بوشهر، «دی» به معنای مادر است یعنی زنی که مثل خداوند قدرت آفرینش دارد. در واقع، دی چیزی فراتر از واژه مادر است. دی همان کوهی ستبر و مستحکم مثل گیسکان است و گشاده‌دل به پهنای خلیج‌فارس. همان که سلمان هراتی می‌گوید: «اینجا مادران از کویر می‌آیند، اما دریا می‌زایند».
این کتاب در ۱۴ فصل به همراه پیشگفتار، مقدمه و بخش تصاویر تألیف شده است. عناوین برخی از فصل‌های آن عبارت‌اند از: «رودِ بی‌بُوا»، «نور و نفس»، «مثل اسمش» و «چلچله باد شمال».