کری خوانی امری مرسوم است، هیچ اشکالی هم ندارد، وقتی تیمها و افراد برای برتری جویی خودشان به رخ بکشند اما تا همین حد و بیشتر از آن هرگز.
اینکه دعواها و مصاحبهها و به قول معروف کری خوانیها بین دو سرمربی منظور یحیی گل محمدی و جواد نکونام از کجا شروع شدند تا به توهین و به معنای دیگر بی احترامی به یکدیگر انجامید هیچ مهم نیست اما…
اما اینکه چرا باید این کری خوانیها که هر کدام از مربیان تنها برای دفاع از تیم خود شروع کرده اند همین طور ادامه دار شدند مهم است، کری خوانیهایی که اگر بخواهد همچنان ادامه داشته باشد و به جاهای باریک تر کشیده شود یک نتیجه مشترک بیشتر نخواهد داشت.
