خبرنگار آزاد
عجیب است که پرسپولیس در دیدار با استقلال تاجیکستان، هنگامی که گل تساوی را دریافت میکند، همچنان به همان استراتژی اشتباهش، ادامه میدهد.
پرسپولیس در چهارمین مصاف خود در لیگ قهرمانان آسیا، نتیجه ای بهتر از تساوی یک بر یک برابر استقلال تاجیکستان کسب نکرد تا کار شاگردان یحیی برای صعود از گروه به عنوان تیم دوم، به اما و اگر کشیده شود. این دیدار، سومین تساوی متوالی شاگردان یحیی، طی چند هفته اخیر را رقم زد و ملوان، صنعت نفت آبادان و حالا استقلال تاجیکستان، تیمهایی هستند که پرسپولیس در دیدار با این سه تیم، تن به مساوی داده است.
تیم یحیی نه تنها در این سه بازی آخر بلکه در تمام بازیهای برگزار شده در فصل جاری، همیشه مالکیت بالایی داشته و تعداد پاسهای بازیکنان پرسپولیس در طول نود دقیقه، بسیار زیاد است. اما سؤال اینجاست که این مالکیت، بدون ساختن یک موقعیت گل حتی یک خطر نصف و نیمه بر روی دروازه حریف، به چه دردی میخورد؟ این درصد بالا در مالکیت، به مثابه آن است که یک تیم، توپ را به حریف واگذار کند و به دفاع و ضد حمله، دل ببندد؛ پس عملاً پرسپولیس، با یک تیمی که مبنای تاکتیکی اش، دفاع اتوبوسی و ضد حمله است، فرقی ندارد. هیچ خلاقیتی ولو در مواقع حساس، دیده نمیشود و سرخها، ترجیح میدهند با پاسهای در عرض و کوتاه، گره کور بازی را باز کنند اما این تاکتیک، به طور دائمی، در هر دیدار جوابگو نیست.