مهدی طاهرخانی – بولتن
نیوز؛ اگر سرآغاز فوتبال حرفه ای ایران را از
دهه 50 خورشیدی حساب کنیم بهترین ملاک برای سنجیدن عرف جامعه در لباس و آراستن مو عکس
های به جا مانده از آن دوره است. موی بلند مرحوم ناصر حجازی، خط ریش های پروین و یا
موی پریشان و فر غفور جهانی به خوبی بیانگر مد آن روز جامعه ایران است. در دهه شصت
پشت مو و سبیل و ریش بلند در اکثر فوتبالیست ها دیده میشد. عکس هایی از مجتبی محرمی
آینه تمام قدی از تیپ غالب جامعه آن روز است. در دهه هفتاد و هشتاد کم کم نوع دیگری
از آراستن مد شد تا جایی که سرانجام فدراسیون فوتبال و کمیته انضباطی اش وارد کارزار
شدند تا مقابل ناهنجاری ها قد علم کنند. از موی سیخ و پشت مو و ژل فراوان که بگذریم
به دستکاری ابرو میرسیم. موضوعی که بین فوتبالیست ها به وضوح قابل رویت است. آنها
به عنوان افراد معروف جامعه همواره سعی کردند پیشرو در امر مد باشند اما وقتی جامعه
از هنجارهایش عبور کرد و به نا ارزش رسید آن وقت فوتبالیست ها هم به راحتی از خطوط
قرمر رد می شوند چون قبح قضیه پیش از این شکسته شده.
فوتبالیستی که تن به عمل جراحی پلاستیک
برای زیبایی صورتش می دهد به راحتی حاضر است زیر ابرو را هم تمیز کند. او برشی از جامعه
است، طبقه تقریبا فرودست و یا متوسط که ناگهان به واسطه پول فوتبال، اعیان نشین شده
اند و به خودی خود الگوی نوجوانان جامعه خویش. برخورد قهر آمیز فدراسیون فوتبال و کمیته
انضباطی تا حدودی می تواند جنبه بازدارنده داشته باشد اما این راهکار مناسب و دائمی
برای درمان قطعی نیست. چرا که مهم اصلاح جامعه مد است و مشخص کردن حد و حدود. اگر ناهنجاری،
لباس ارزش بر تن خود نکند فوتبالیست های ما هم مسیر درست را می روند.البته خانواده
هم نقش بسزایی در این موضوع دارد. بازیکنانی مثل کریم باقری، مهدی مهدوی کیا و یا خداداد
عزیزی در طول دو دهه هرگز تغییری نکردند و از قضا عمر فوتبال شان بیش از نمونه های
دیگر بود که اغلب به دنبال مد بودند.