سرمایهگذاری غیرفعال یا پسیو (Passive) اما بهعنوان روشی کاملا مخالف با سرمایهگذاری فعال، مطرح میشود. در این روش بدون اینکه سرمایهگذاران فعالانه کاری انجام دهند. درآمد کسب میکنند. برخلاف معاملهگران فعال که به طور مکرر سود میکنند، سرمایهگذاران غیرفعال برنامهریزی میکنند و برایشان مهم نیست که در یک دوره قابل توجه سود نبرند. این را میتوان اصلیترین تفاوت سرمایهگذاری فعال و غیرفعال نامید. به عبارتی در سرمایهگذاری پسیو، سرمایهگذار میلی به خرید و فروش مکرر سهام ندارد و از اینرو با انجام بررسیهای اولیه اقدام به خرید سهامی میکند که به زعم او نیاز به پایش چندانی ندارد و در بلندمدت میتواند ضمن پایداری در جریان نقد عایدی برای سهام از افزایش قیمت مناسبی هم برخوردار باشد. بر این اساس، سرمایهگذاری غیرفعال نیازمند مدیریت حداقلی یک سبد است. بر خلاف سرمایهگذاری غیرفعال که به افزایش ارزش خالص بدون هیچ گونه تعامل دلالت میکند، سرمایهگذاری غیرفعال مستلزم رسیدگی و نظارت بر داراییها است. با این حال، سرمایهگذاری غیرفعال نسبت به سرمایهگذاریهای فعال زمانبرتر است. سرمایهگذاری غیرفعال شامل ذهنیت طولانیمدت، تصمیمگیری قاطع و دستانی سریع و ذهنیتی قوی برای مقاومت در برابر نوسانات بازار است. در نتیجه، این روش میتواند یک نوع سرمایهگذاری مقرون به صرفه باشد.