گروه
سینِما و تلویزیون –
اینکه
تصمیم بگیری تا در قالب یک سریال
پلیسی–اطلاعاتی،
به مقوله «مسأله
هسته ای ایران»
بپردازی،
تصمیم سهل و ممتنعی است.
سهل
از این جهت که در ظاهر، زاویه نگاه مرتبطی
است و گویا خیلی راحت میتوان از دروازه
آن به عمق موضوع رفت و یک اثر همگن تولید
کرد.
اما
وقتی از سطح، به عمق حرکت میکنی، ممتنع
بودن ماجرا خودش را رو میکند.
مثل
همان شعر حافظ که فرموده:
چو
عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها …
به
گزازش بولتن نیوز، «تعبیر
واروونه یک رویا»
در
وهله اول یک اثر نمایشی و تصویری به معنی
دقیق کلمه است.
اثبات
آن، نیازی به درک و مطالعه اصول نمایش
نداشته و قرار نیست حتماً به متر و معیاری
های آکادمیک هنرهای نمایشی واقف باشید.
همین
که برای دنبال کردن این سریال و فهمیدن
روند آن، حتماً باید بیننده آن باشید.
یعنی
این اثر به اصول نمایشی متعهد بوده و
حرفهایش را تصاویر میزند.
نه
مثل بعضی سریال های که به طور همزمان پخش
میشود، صرفاً متکی به دیالوگ بوده و
اصلاً معلوم نیست چرا آنها را در رادیو
پخش نمیکنند؟
چیدمان
بخشهای مختلف داستان و کنار هم قرار
دادن صحنههای فیلم نامه از دیگر نقاط
قوت «تعبیر
واروونه یک رویا»
محسوب
میشود.
اینکه
اطلاعات مختلف، در زمان لازم به مخاطب
انتقال پیدا میکند و از دل پیچیدگی های
جذابی که طراحی شده، کشف حقیقت صورت
میگیرد و حتی دامنه آن به گفتگوهای بعد
از اتمام سریال و تفکرات شخصی روزانه تسری
پیدا میکند، بخوبی میتواند حس مد نظر
فیلم ساز را به مخاطب انتقال دهد.
همان
حسی که در تناسب کامل با یک اثر پلیسی–اطلاعاتی
است.