آمارهای رسمی و گزارشهای تحلیلی نشان میدهد نرخ مشارکت مردم در طرح کالابرگ الکترونیک بویژه پس از اجرای طرح «فجرانه»، جهش قابل توجهی را تجربه کرد.
جوان آنلاین: اقتصاد ایران در دهههای اخیر همواره میان دوقطبی یارانههای نقدی و یارانههای کالایی در رفت و برگشت بوده است. هرچند با اجرای قانون هدفمندسازی یارانهها در ابتدای دهه ۹۰، رویکرد غالب به سمت پرداختهای نقدی میل کرد اما جهشهای پیاپی نرخ ارز و به تبع آن تورم بالا در بخش خوراکیها، سیاستگذار را بار دیگر به سمت احیای سازوکارهای توزیع کالایی برد.
طرح کالابرگ الکترونیک که اکنون به عنوان ستون فقرات سیاستهای حمایتی دولت مطرح است، در واقع پاسخی فنی به فرسایش قدرت خرید یارانههای نقدی محسوب میشود.
از منظر اقتصاد کلان، انتقال از یارانه نقدی به کالایی، تلاشی است برای تضمین امنیت غذایی و جلوگیری از انحراف منابع مالی به سمت بازارهای غیرمولد. حال سوال بنیادین این است: این چرخش سیاستی در مقام اجرا با چه چالشهایی روبهرو است و آیا شبکه توزیع و رفتارهای خرد اقتصادی بازیگران (مصرفکننده و فروشنده) با اهداف کلان حاکمیت همسو شده است؟ بررسیهای میدانی و تحلیل آمارهای بخشی نشان میدهد این مسیر با وجود زیرساختهای فناورانه، همچنان در لایههای عملیاتی با اصطکاکهای جدی روبهرو است که نیازمند بازنگری در مدل انگیزشی ذینفعان است.
وطن امروز در ادامه نوشت: یکی از پرسشهای کلیدی در ارزیابی موفقیت هر طرح رفاهی، میزان ضریب نفوذ آن در جامعه هدف است. آمارهای رسمی و گزارشهای تحلیلی نشان میدهد نرخ مشارکت مردم در طرح کالابرگ الکترونیک بویژه پس از اجرای طرح «فجرانه»، جهش قابل توجهی را تجربه کرد.