دریغ از ذرهای امید و میل به زندگی و بیچاره تماشاگری که مجبور است شاهد نمایش این تلخیهای دائمی باشد.
سوره سینما – لاله محمودی : فیلم برای مخاطب خاص. این جمله را بارها برای فیلم های مختلف به کار برده ایم اما آیا همین مخاطب خاص هم نباید از فیلم لذت ببرد؟ نباید حداقل های ویژگی های ساخت یک فیلم بلند رعایت شود؟ صرف داشتن یک موضوع کمتر پرداخت شده، می توان مدعی ساخت آثار فاخر فرهنگی بود؟ و اصولا چرا فیلمی با صرف هزینه ساخته می شود که برای تماشاگر معدود به نمایش گذاشته شود؟ و از همه اینها مهمتر، چرا اصرار بر ساخت فیلم بلندی است که اصلا داستانش کشش و قابلیت تایم فیلم بلند را ندارد و با حذف صحنه های بیهوده و اضافه با اثری کوتاه مواجه خواهیم شد که حداقل در مدیوم فیلم کوتاه قابل تحمل تر است؟
فیلم داستان پرستاری است که برای نگهداری از یک بیمار رو به موت راهی شمال می شود و ماجراها آنگونه که او پیش بینی میکند جلو نمی رود.