«پدران» تلاش کرده با نمایش رفتارهای فرهنگی که هویت ایرانی قهرمانان قصه را شکل میدهد به کمبودها و مشکلات ناشی از این خرده فرهنگها بپردازد اما در تلاش خود ناکام میماند.
سوره سینما – ندا الماسیان طهرانی : «پدران» نخستین تجربه سالم صلواتی در عرصه ساخت فیلم بلند است و حاصل همکاری او با نویسنده ای است که سابقه نگارش فیلمنامه های مطرحی چون قدمگاه و یک حبه قند و خیلی دور خیلی نزدیک در سینمای ایران دارد. طبیعتا این ترکیب تماشاگر را راغب می کند تا فیلم را تماشا کند و این انتظار را در او زنده نگه می دارد که با یک فیلم خوب اجتماعی او را غافلگیر سازد اما آیا این اتفاق در پایان فیلم می افتد؟
«پدران» قصه ای تک خطی و ساده دارد: تقابل پسران با پدران متعلق به نسل قبلشان. این موضوع تازه ای نیست و طبیعتا فیلمساز برای رهایی از دام تکراری بودن باید این تقابل فرهنگی را با ابزار سینمایی به خوبی به تصویر بکشد و علل این شکاف های نسلی و طبقاتی را نشان دهد اما این اتفاق در فیلم نمی افتد. نویسنده تلاش کرده تا در یک جامعه نسبتا بومی و با انتخاب دو نسل از دو جایگاه متفاوت فرهنگی و اجتماعی و طبقاتی بیننده را به چالش بکشد و با نمایش رفتارهای فرهنگی که هویت ایرانی قهرمانان قصه را شکل می دهد به کمبودها و مشکلات ناشی از این خرده فرهنگ ها بپردازد اما در تلاش خود ناکام می ماند. بیننده نمی داند که چرا باید شخصیت پدر معلم را به عنوان مثال مقصر این گسست فرهنگی که در نهایت به فاجعه می انجامد، بداند؟ او فردی ناموفق در زندگی خانوادگی خود است در حالی که عمری به تربیت شاگردان خود پرداخته؟ مگر همین پدر نیست که تلاش دارد کانون خانواده خود را به هر قیمتی حفظ کند؟ اعتیاد پسران نمونه همه آن چیزهایی است که پدران درباره فرزندان خود نمی دانند ولی بیننده در پایان نمی فهمد اصلا چرا آن دو جوان به اعتیاد روی آورده اند؟ نقش دخترک در ماجرای این دو چیست؟ قرار است نمایشگر سقوط فرهنگی نسلی باشد که والدینشان هیچ توجه ای به آنان ندارند؟ این عدم ریشه یابی و حتی عدم نمایش درست و شخصیت های خام پرداخت نشده باعث شده بیننده در جایگاه حضار دادگاهی قرار گیرد که در پایان فقط محکومیت یک جانبه و دور از انصاف متهمان پرونده را شاهد باشد بدون آنکه بداند اصلا چه اتفاقی افتاده است؟ روایت داستان و شخصیت پردازی درست تنها نیاز این داستان است که روایت الکن و ساختن تیپ به جای شخصیت پردازی درست، باعث شده فیلم را به اثری به شدت تکراری و شعارزده و بی محتوا تبدیل کند.