نگاهی به فیلم سینمایی «من می‌ترسم»/ شیطان‌های درون و دیو صفتان جامعه

خیلی از افرادی که بیرون گود نشسته‌اند و از بالا قضایای جامعه را نگاه می‌کنند و ادعا دارند پاک هستند، اگر به درون وقایع پرتاب شوند چه بسا دیو صفت تر از کسانی هستند که در مذمت آنها سخنرانی می‌کنند.

خیلی از افرادی که بیرون گود نشسته‌اند و از بالا قضایای جامعه را نگاه می‌کنند و ادعا دارند پاک هستند، اگر به درون وقایع پرتاب شوند چه بسا دیو صفت تر از کسانی هستند که در مذمت آنها سخنرانی می‌کنند.

سوره سینما  – شبنم محمودی شرق : «من می‌ترسم» روایت مردی به نام بهمن است که قبلاً و به دلایل سیاسی، به زندان افتاده است. بهمن حالا احساس می‌کند کسی دائم او را تعقیب می‌کند و این سایه ناپیدا، او را تا مغز استخوان ترسانده است. کار و زندگی بهمن طبق روال پیش نمی‌رود و سنگ است پشت سنگ که جلوی پای او سبز می‌شود. در این میان مهاجرت نسیم، دوست بهمن، هم مزید بر علت است تا او را در موقعیتی بحرانی و سخت قرار دهد.

نام چهارمین ساخته بهنام بهزادی، گویای فضایی است که در سرتاسر فیلم شاهد آن هستیم: ترس و هراس های پارانویا گونه ای که دقایق فراوان ذهن بیننده را به خود مشغول می کند و درگیر ذهن فردی می شود که ابتدا به نظر می رسد او هم پارانویا دارد اما بعد مشخص می شود که ترس او کاملا واقعی است و این به نظرم مهمترین نکته مثبت فیلم است: ترس های موهومی که می توانند لباس واقعیت بر تن کنند.

منبع  : سوره سینما

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *