فرانک کلانتری | فیلم «ناصرالدینشاه آکتور سینما»، ساختهی محسن مخلمباف، تنها به روایت تاریخ سینمای ایران محدود نمیشود. این فیلم به نقد قدرت مطلق و سانسور میپردازد و در ستایش از هنر و آزادی بیان، اثری ارزشمند خلق میکند. زمانی که فیلم «ناصرالدینشاه آکتور سینما» در دهمین جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد، طغیانگری مخملباف بر همفکرانش مسجل شد با گذشت بیش از سه دهه از ساختش، جذابیت خود را حفظ کرده و همچنان گزینهای جذاب برای تماشاکردن است.
قاجار و شاهان عافیتطلبش در مملکتداری درمانده و بیتدبیر بودند؛ اما برای سینما سبب خیر شدند. مظفرالدینشاه شیفته اروپا گردی بود و سرمایههای مملکت را برای ده روز بیشتر ماندن در فرنگ حراج میکرد. سینماتوگراف به لطف گل و گردشی بودن او زود به ایران رسید. سال ۱۹۰۰ وقتی سینما هنوز بسیار نو پا بود، سوغات سفر شاه به ایران، دستگاهی شد که تصاویر متحرک ثبت میکرد. این شد که دیگر تاریخ فقط کلماتی روی کاغذ نبود؛ بلکه پای تصویر هم به روایتها باز شد. میرزا ابراهیمخان عکاسباشی شد نخستین سینماگر ایرانی و شاه هم نخستین سفارش دهنده فیلم. این سینما صدها چرخ زد و بارها زیر تیغ سانسور قدرتمندان رفت؛ اما سرپا ماند.
