مهدی نقویان رئیس مرکز سیمافیلم از پروژههایی چون «کارآگاه علوی ۳» «آژانس دوستی» فصل هشتم «پایتخت» و حتی احتمال بازگشت رضا عطاران به تلویزیون سخن گفته است. اما پرسش بنیادین اینجاست: آیا تجربهی ساخت سریالهای دنبالهدار در ایران اساساً موفق بوده است؟ اگر بله در چه ژانرهایی و به چه دلایلی؟ و اگر نه ریشهی ناکامیها کجاست؟
برای پاسخ به این پرسش باید به تاریخچهی سریالسازی در ایران بازگردیم. در تلویزیون ایران برخلاف نمونههای جهانی دنبالهسازی، همواره با تردید و بیثباتی همراه بوده است. در حالی که در آمریکا و اروپا سریالهایی چون «فرندز» یا «بریکینگ بد» توانستهاند سالها مخاطب را با خود همراه کنند. در ایران تنها معدودی از آثار توانستهاند بیش از یک فصل دوام بیاورند و همچنان محبوب بمانند. دلیل این تفاوت را باید در سه سطح بررسی کرد: ساختار تولید، کیفیت فیلمنامه و نسبت اثر با واقعیات اجتماعی.