سما بابایی | مسعود کیمیایی یکی از بزرگترین کارگردانانی است که در شکلگیری تاریخِ سینمای ایران، نقشِ مهمی ایفا کرده. او از همان نخستین تجربیاتِخود، جهانی را در آثارش خلق کرد که همچنان به آن وفادار مانده. جهانِ او پر از قصه است و آدمهایش حرفهایشان را طوری میزنند که هر دیالوگش چون شعری کوتاه پر از تمثیل و زیبایی است. کیمیایی حالا، همچنان در دههی هشتم زندگیاش کار میکند، فیلمنامه و قصه و رمان مینویسد و همچنان سودای ساختِ فیلمی جدید دارد. خودش البته میگوید بلد نیست، تفریح کند و باید همیشه کار کند. هر چه هست، همچنان هر اثرِ او، یک اتفاق در سینمای ایران به حساب میآید. میشود فیلمهای او را دوست داشت یا نداشت، اما نمیتوان انکار کرد که آثارِ او خودِ سینما و از آن مهمتر شریف است. کیمیایی همیشه آدمهای تنها را به تصویر کشیده است: «من آنقدر آدمهای تنها دیدهام که تصورش را هم نمیتوانید بکنید، آدمهای خونچکانی را دیدهام که جایی نداشتند بروند. آن زخمیها، آن آدمهای تنها شاید آهستهآهسته از همینجاها در فیلمهایم پیدایشان شد.»
به گزارش فیلم نیوز، فیلمسازِ بزرگ ایرانی، بهتازگی توانسته است جایزهی جشنوارهی فیلم گلدن فمی کشورِ بلغارستان را برای «خائنکشی» دریافت کند. این اثر، سیوچهارمین ساختهی مسعود کیمیایی است و پیش از این در جشنوارههای روتردام و ولز نیز نامزد دریافت جایزه شده بود. به بهانهی این جایزه، نگاهی به موفقیتهای بینالمللی این کارگردانِ برجسته داشتهایم: