نرگس آبیار نخستین تجربه سریالی خود را با «سووشون» آغاز کرد و با این انتخاب نشان داد که علاقهمند به بازآفرینی آثار ادبی در قالب تصویری است و میخواهد ادبیات و سینما را به هم پیوند دهد.
دومین تجربه سریالی او «بامداد خمار» تجربهای مهم است؛ سریالی اقتباسی از رمان فتانه حاج سید جوادی که در دهه هفتاد خوانندگان فراوانی داشت. آبیار در اینجا با انتخاب اثری عامهپسند اما پرچالش نشان داد که چگونه میتوان فضایی عاشقانه را در خدمت بررسی ساختارهای طبقاتی و تضادهای سنت و مدرنیته قرار داد. او از متن اولیه بهره میگیرد اما نه برای بازتولید ساده آن بلکه برای بازنمایی لایههای اجتماعی و نوشتن تصویری پیامدهای تاریخی و تضاد طبقاتی.
از آنجا که آبیار همیشه علاقهمند به پیوند میان ادبیات و تصویر بوده است، ورود او به عرصه سریالسازی را باید ادامه طبیعی این مسیر دانست. اقتباسهای ادبی برای او نه صرفاً فرصت استفاده از یک متن موفق برای جذب مخاطب بلکه میدان کارآزمایی برای بازخوانی و بازآفرینی متن در نسبت با زمانه است.