در این میان سند توافق نامه موزه سینما در سال ۱۴۰۳ با سازمان سینمایی تصویری دقیقتر از این تغییر کارکرد ارائه میدهد؛ تصویری که نشان میدهد بخش قابلتوجهی از فعالیتهای موزه نه در راستای مأموریتهای قانونی بلکه در مسیر بهره برداری رسانهای، تشریفاتی و رزومهسازی برای مدیران وقت قرار گرفته است و هم زمان چارچوبهای حقوقی پیش بینیشده برای حفاظت از کارکرد موزه نیز در توافق نامه رسمی ۱۴۰۳ به درستی رعایت یا اجرا نشده است لازم به ذکر است هنوز هیچ توافق نامه رسمی در مورد سال ۱۴۰۴ و یا گزارش عملکرد موزه سینما در سال ۱۴۰۳ در سایت سازمان سینمایی به عنوان مرجع عملکرد سینمای ایران وجود ندارد در نتیجه آخرین توافق نامه موجود را به عنوان ملاک عمل قرار داده و به بررسی آن پرداختیم.
نکته محوری در تحلیل وضعیت امروز موزه سینما تضاد آشکار میان مأموریت قانونی و رفتار عملی آن است. موزه سینما در اساسنامهاش نهادی تعریف شده که باید مرکز مرجع تاریخ سینمای ایران و اتاق حافظه ملی هنر هفتم باشد. این مرکز قرار بوده محفلی برای گردآوری اسناد، ثبت تاریخ شفاهی، امانت داری ابزارهای سینمایی، ارائه دستاوردهای پژوهشی و ترویج آگاهی سینمایی در سطح ملی باشد. اما این رسالت در سالهای اخیر به حاشیه رفته و جای آن را برگزاری رویدادهای جانبی از نشستهای رسانهای تا ایونتهای غیر سینمایی پر کرده است.