دوشنبه 5 آبان 1404 – 08:50
تکناک
بر اساس آمار سازمانهای فضایی بینالمللی، در حال حاضر بیش از ۱۳۰ میلیون قطعه زباله در مدار زمین در گردش است. این زبالهها که از رنگ بدنه موشکها گرفته تا قطعات فلزی و بقایای ماهوارهها را شامل میشوند، با سرعتی بیش از ۷ کیلومتر بر ثانیه در فضا حرکت میکنند. شاید اندازه برخی از آنها کمتر از یک تکه رنگ خشکشده باشد، اما زمانی که چنین ذرهای با ماهوارهای در جهت مخالف برخورد کند، انرژی حاصل از برخورد آن با برخورد گلولهای فولادی برابری میکند. همین موضوع باعث شده است که زبالههای فضایی به یکی از مهمترین تهدیدها برای مأموریتهای سرنشیندار و غیرسرنشیندار تبدیل شوند.
در دهه ۱۹۴۰، اخترشناس آمریکایی فرد ویپل (Fred Whipple) نوعی زره فضایی چندلایه به نام Whipple Shield را ابداع کرد، که بعدها در مأموریتهای Apollo مورد استفاده قرار گرفت. این زره از چند لایه آلومینیوم سبک تشکیل میشد که میان آنها فاصله یا لایهای از فوم پلیمر قرار داشت. هنگامی که شهابریزی با سرعت بالا به این زره برخورد میکرد، انرژی آن در هر لایه کاهش مییافت و تا رسیدن به بدنه اصلی تقریباً از بین میرفت. با وجود اثربخشی، این زرهها سنگین، پرهزینه و پیچیده بودند و مهمتر از همه خود آنها نیز در اثر برخورد، تکههایی از آلومینیوم را جدا میکردند که به زبالههای فضایی جدید تبدیل میشدند؛ مشکلی که عملاً با هدف اولیه تناقض داشت.
برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید