مهدی صالحی_ سریال «محکوم» از همان ابتدا با معرفی شخصیت اصلی یعنی نسرین، دادیاری که میان وظایف شغلی و زندگی شخصی گرفتار میشود، وعده ورود به ژانر کمتر تجربه شدهی جنایی – دادگاهی را داد. اما بررسی دقیق و مفصل نشان میدهد که این اثر در کنار برخی نقاط قوت قابل توجه ضعفهای جدی در روایت، کارگردانی و شخصیتپردازی دارد که مانع از تبدیل شدن آن به یک تجربه موفق و جریان ساز شده است. در ادامه نقدی کامل و تحلیلی ارائه میشود که تمامی ابعاد مثبت و منفی سریال را با دلایل روشن بررسی میکند.
نخست باید به انتخاب موضوع اشاره کرد. ورود به فضای دادگاه، بازجویی و پروندههای جنایی در سریالهای ایرانی کمتر دیده شده و همین جسارت در انتخاب سوژه نقطهی قوتی برای «محکوم» محسوب میشود. شخصیت اصلی یک زن است که در مقام دادیار، تلاش میکند از تمام ظرفیت کارکتر برای نمایش کشمکشهای درونی میان وظیفه و احساس را استفاده نماید. این انتخاب میتوانست به خلق یک درام پرکشش و چند لایه منجر شود زیرا جامعه ایرانی کمتر با چنین شخصیتهایی در آثار نمایشی مواجه بوده است.
از این منظر سریال تلاش کرده تصویری تازه از نقش زنان در ساختار قضایی و اجتماعی ارائه دهد و همین نکته ارزشمند است. همچنین حضور بازیگران توانمند مانند ساره بیات، پژمان جمشیدی، کوروش تهامی، رامین پرچمی و مهران غفوریان باعث شده بخشهایی از سریال از نظر بازیگری قابل دفاع باشد و توانسته در برخی صحنهها توجه مخاطب را جلب کند و نشان دهد که انتخاب بازیگران حرفهای میتواند بخشی از ضعفهای ساختاری را پوشش دهد.