صبحهای تلویزیون زمانی برای بسیاری از مردم بخشی از عادت روزانه بود؛ لحظهای برای بیدار شدن با انرژی، گرفتن یک تحلیل درست از اخبار شب گذشته، شنیدن یک گفتوگوی جذاب یا حتی لبخندی کوتاه قبل از شروع روز؛ اما امروز این ساعت مهم و طلایی به نقطهای رسیده که حتی وفادارترین مخاطبان هم دلیلی برای روشن کردن تلویزیون پیدا نمیکنند. اتفاقی که نتیجه سالها افت کیفیت، بیتوجهی به نیاز مخاطب و ترجیح دادن جنجال به جای محتواست.
سالهایی نه چندان دور، برنامههای صبحگاهی با تیمهای حرفهای ساخته میشدند. برنامههایی مثل «مردم ایران سلام»، «صبحی دیگر» یا «چاپ اول» تلاش میکردند صبح را برای مخاطب بسازند، نه اینکه آن را خراب کنند. ترکیب بخشهای اطلاعاتی، گفتگوهای کارشناسی، گزارشهای اجتماعی و اجراهای صمیمی، این برنامهها را به شناسنامه صبحگاهی تلویزیون تبدیل کرده بود. مجریها نقش واقعی و دکورها هویت داشتند و هر بخش برنامه با فکر و طراحی جلو میرفت.