۱۱:۳۵ – ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
امام حسن (ع) بلافاصله پس از شهادت پدر، با ایراد خطبهای در مسجد کوفه، شهادت را در بستر تاریخ معنا کرد و اندوه را به افتخار تبدیل نمود.
باشگاه خبرنگاران جوان – بامداد بیستویکم رمضان سال چهلم هجری، جامعهی اسلامی با یکی از بزرگترین و هولناکترین بحرانهای تاریخ خود مواجه شد: شهادت امیرالمؤمنین علیبنابیطالب (ع). این واقعه نهتنها یک فقدان فردی، بلکه ضربهای سنگین به پیکرهی یک جامعه بود که رهبری بینظیر خود را از دست داده بود. مردم کوفه که سالها در سایهی عدالت و شجاعت علی (ع) زیسته بودند، ناگهان خود را در برابر انبوهی از پرسشهای بیپاسخ، اندوهی عمیق و ترسی از آیندهای نامعلوم یافتند. در این شرایط، امام حسن مجتبی (ع) با مدیریتی هوشمندانه و الهامبخش، بحران روانی جامعه را مهار کرد و مسیر تازهای را پیش روی مسلمانان گشود.
زمینههای بحران روانی پس از شهادت
فقدان امیرالمؤمنین (ع) در ماه رمضان و در شبی که از نظر تاریخی با وقایعی بزرگ همچون نزول قرآن، عروج حضرت عیسی (ع) و شهادت یوشعبننون (وصی حضرت موسی) همزمان بود، این ضایعه را در ذهن جامعه، به سطحی فراتر از یک رخداد معمولی ارتقا میداد. از سوی دیگر، امیرالمومنین علی (ع) وصیت کرده بود که تشییع جنازهاش مخفیانه انجام شود و قبرش پنهان بماند؛ این امر، سوگ و حیرت را در میان شیعیان دوچندان کرد. جامعه در سردرگمی میان اندوهی عمیق، ترس از آینده و نگرانی از تهاجم معاویه، گرفتار بحرانی تمامعیار شده بود.