۱۸ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۹:۲۳
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سید ابوالقاسم ظریف، کارشناس نقد مسیحیت صهیونیستی طی مطلبی نوشت: وقتی از پیدایش صهیونیسم سیاسی سخن گفته میشود، معمولاً نام تئودور هرتسل و کنگره اول صهیونیستی در سال 1897 به میان میآید. اما سالها پیش از آنکه هرتسل تشکیل یک دولت یهودی را بهعنوان یک برنامه سیاسی مطرح کند، در بخشهایی از مسیحیت پروتستان، جریانی مذهبی شکل گرفته بود که بازگشت یهودیان به فلسطین را بخشی از تحقق وعدههای کتاب مقدس میدانست.
بنابر روایت تسنیم، این جریان که بعدها با عنوان «صهیونیسم مسیحی» شناخته شد، از دل سنتهای مسیحیت پروتستانیِ بازگشتگرا 1 پدید آمد. پیروان این جریان با خوانشی لفظی و ظاهرگرایانه از کتاب مقدس مسیحی، بازگشت یهودیان به سرزمین فلسطین را نشانهای از نزدیک شدن تحقق پیشگوییهای آخرالزمانی میدانستند. در این نگاه، مسئله فلسطین تنها یک موضوع تاریخی یا قومی نبود، بلکه جایگاهی در طرح الهی برای آینده جهان داشت.
این برداشت، تفاوت مهمی با نگاه سنتی بخش بزرگی از یهودیت ارتدوکس داشت. در سنت یهودی، سرزمین صهیون پیوندی عمیق با ایمان و عهد الهی دارد، اما بازگشت کامل سیاسی به این سرزمین در بسیاری از تفسیرهای سنتی، به دوران رستگاری و اراده خداوند وابسته دانسته میشد. به همین دلیل، بخشی از خاخامهای سنتی اروپا با صهیونیسم سیاسی در سالهای نخست مخالفت کردند؛ زیرا تشکیل دولت سیاسی پیش از تحقق وعده الهی را اقدامی انسانی برای تحقق امری مقدس میدانستند.