احسان ناظم بکایی| پرده آخر جشنواره چهل و سوم هم افتاد. پردهای که مثل ادوار پیشین با حرف و حدیثهای فراوانی درباره نحوه داوریها و چیدمان شکارچیان سیمرغ همراه بود. واقعیت این است که نمیتوان پرونده جشنواره را بدون اشاره به داوری و برندگان سیمرغها بست. سیمرغهایی که همچنان مصلحتاندیشانه اهدا میشوند.
به گزارش فیلمنیوز، داوران و برگزارکنندگان یا یک فیلم و بازیگر را مطلقاً خوب میبینند یا مطلقاً بد و اصلاً حساب نمیکنند. با این نگاه سیمرغها بین سینماگرانی که یک سال تلاش کردهاند، پخش نمیشود و جایزهای که ذاتاً ارزشمند است در میانه این مصلحتاندیشی تبدیل به جایزهای ریاکارانه خواهد شد و برندگان آن حتی با وجود محق بودن توسط سینماگران و مخاطبان پس زده میشوند. در میان سیمرغهای جشنواره، مهمترین آنها که بیشتر از همه مورد توجه مردم و منتقدان قرار میگیرد چهار سیمرغ بازیگری نقش های اول و مکمل مرد و زن است . سیمرغهایی که شکار آن توسط بازیگران به حکم شمشیری دو لبه هم میتواند ارج و رقم شان را بالا ببرد و هم دچار عجب شان کند و از صدر به زیر بیفتند.
