۱۴ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۱:۰۵
به گزارش خبرآنلاین، به نقل از یورونیوز، انسان در بیشتر تاریخ تکامل خود، «خواننده» بوده است اما نه خواننده کتاب. اجداد ما ردپای حیوانات را در گِل، الگوهای طوفان را در ابرها و نشانههای خطر را در خشخش برگها میخواندند. در میان اجداد ما، آنهایی که توانستند این الگوهای طبیعی را رمزگشایی کنند، زنده ماندند.
اما چیزی که ما امروز «خواندن» مینامیم، برای مغز انسان و در تاریخ طولانی تکامل او، یک پدیده جدید است.
در واقع، از آنجایی که زبان نوشتاری فقط حدود ۵۰۰۰ سال پیش پدیدار شده (و در فرایند تکامل انسان ۵۰۰۰ سال خیلی نیست) مغز ما فرصت نداشته است که بخشی مجزا و ویژه «مطالعه» برای خود ایجاد کند. به همین دلیل برای مطالعه کردن، سراغ همان مدارهای عصبی قدیمی رفته که زمانی به اجدادمان کمک میکردند و این مدارها را «تغییر کاربری» داده تا از آنها برای مطالعه کردن استفاده کند.