۶ روز پس از غرق شدن پنج جوان در ساحل توسکاسرای رامسر، پرسش فقط این نیست که چه کسی مسئول این حادثه است؛ بلکه این است که چرا پیامهای هشدار، با وجود نصب تابلوهای «شنا ممنوع» و اعلام شرایط نامساعد دریا، نتوانستهاند رفتار همه افراد را تغییر دهند. کارشناسان معتقدند پاسخ به این پرسش، هم به تغییر رویکرد در زبان و شیوه هشداردهی نیاز دارد و هم به بازنگری در نظام ایمنی سواحل؛ چرا که کاهش تلفات دریا تنها با اعلام ممنوعیتها و حضور ناجیان محقق نمیشود، بلکه به یک زنجیره کامل از آموزش، پیشگیری و مدیریت خطر نیاز دارد.
جوان آنلاین: پس از گذشت ۶ روز از جانباختن ۵ جوان در منطقه شنا ممنوع توسکاسرای رامسر، اگرچه از سوی مدعیالعموم پرونده قضایی برای بررسی ابعاد حادثه و مقصران احتمالی تشکیل شده، اما همچنان پرونده این حادثه در فضای حقیقی و مجازی در ذهن افکار عمومی باز است و گمانهزنیها درباره دلایل وقوع این حادثه تلخ ادامه دارد.
به گزارش ایرنا، این حادثه در شرایطی رخ داد که منطقه توسکاسرا در محدوده شنا ممنوع قرار داشت، تابلوهای هشدار در نقاط مختلف نصب شده بود و پیش از آن نیز اطلاعیههایی درباره تعطیلی فعالیتهای دریایی به دلیل شرایط نامساعد جوی منتشر شده بود؛ با این حال، بیتوجهی به این هشدارها به حادثهای منجر شد که بار دیگر ضرورت بازنگری در شیوه مدیریت ایمنی سواحل و نحوه انتقال پیامهای هشدار به جامعه را مطرح کرد.
ایرنا پیش از این در گزارشی به این موضوع پرداخته بود که برخی کارشناسان معتقدند عبارتهایی مانند «شنا ممنوع» سالها بدون تغییر تکرار شدهاند و همین تکرار مداوم، به جای آنکه نقش بازدارنده داشته باشد، به تدریج آنها را به بخشی از پسزمینه ذهنی مخاطبان تبدیل کرده است؛ به گونهای که تابلو دیده میشود، اما الزاماً رفتار را تغییر نمیدهد.
در واقع، مسئله تنها وجود یک پیام هشدار نیست، بلکه میزان اثرگذاری آن بر رفتار افراد است. در بسیاری از موارد، انسانها خطر را نه براساس یک پیام رسمی، بلکه براساس تجربههای مشاهدهشده خود و رفتار اطرافیان ارزیابی میکنند.