گروه سینما و تلویزیون – اين روزها استقبال مخاطبان از شاهزاده روم نشان از اين دارد كه عوامل اين فيلم تا جايي كه توانستهاند موفق عمل كرده و به راحتي توانستهاند هم توجه منتقدين و هم مخاطبان اهالي سينما را به خود جلب كنند. اخبار رسانههاي كشور حاكي از اين است كه انيميشن شاهزاده روم همچنين توانسته پس از فيلم محمد رسولالله در رتبه دوم فروش هفتگي فيلمهاي سينماي ايران قرار گيرد و نكته جالب توجه اينكه اين فيلم توانسته تا هفته سوم اكران خود نزديك به 650 ميليون تومان فروش كند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه جوان، شاهزاده روم در بُعد فني و اجرايي يك غافلگيري بزرگ و دستاوردي بديع براي صنعت نوپاي انيميشن ماست. كيفيت بالاي اجرايي و فني اين اثر در برخي بخشها دستكمي از توليدات روز كمپانيهاي بزرگ انيميشنسازي جهان ندارد و حتي در بخشهايي نيز به توليدات بازارپُركن استوديوهاي اروپايي- آسيايي و حتي شركتهاي كوچكتر هاليوودي طعنه خواهد زد. اين تعريف با توجه به اين واقعيت است كه هزينه ساخت اين اثر، به احتمال زياد به اندازه پول دستمزد چند نفر از عوامل و تيم توليدي اينگونه آثار هم نباشد.
مهمترين نكته در ساخت انيميشن شاهزاده روم اين است كه اين اثر كاملاً در بخش خصوصي توليد شده بدون اينكه كمكي از ارگاني يا نهادي گرفته باشد. چند جوان خوشذوق و بااستعداد كنار هم جمع شدند و اين انيميشن را توليد كردند كه به اذعان خيليها توانسته راهي جديد در انيميشن ايران باز كند و يك پله صنعت انيميشن كشور را بالا ببرد؛ فيلم سينمايي انيميشن كه به كارگرداني هادي محمديان و تهيهكنندگي حامد جعفري است. براي آشنايي بيشتر با فيلم انيميشن شاهزاده روم با عوامل توليد آن به گفتوگو نشستهايم.
*****
آقاي محمديان! يك كاري كه در بخش خصوصي انجام ميشود به هر حال مزيت آن اين است كه عوامل توليد آن تمام تلاششان را براي اينكه فيلمشان ديده شود ميكنند اما عواملي هم هستند كه هيچ تلاشي براي ديده شدن آثارشان نميكنند و اصلاً با رسانهها و مطبوعات مصاحبه هم نميكنند. يعني كسي كه در يك سيستم دولتي بوده است اصلاً برايش فرقي نميكند كه فيلمش بفروشد يا نه. اخيراً هم هزينه تبليغات فيلمهاي مختلف از فروش فيلم بيشتر شده است. دليل اينكه شاهزاده روم اين چنين زيبا خود را پرزنت (Present) كرده است، چيست؟
خب اگر قرار بود كار جشنوارهاي توليد شود اصلاً چه نيازي به اين همه زحمت بود؟ ميشد كارهاي كوتاه ساخت و در جشنوارههاي متعدد هم شركت كرد. من اين طور تصور ميكنم كه حداقل هدف تيمي كه اين كار را انجام دادند تنها ساخت شاهزاده روم نبود اما در واقع شروع يك حركت بود. شايد اين حرف، حرف اغراقآميزي باشد اما بايد قبول داشت كه ما يك مهره از اين پازل هستيم و آن هم احياي سينماي كودك است. شاهزاده روم همچون ديگر آثار كه در اين حوزه فعاليت ميكنند تلاش ميكند تا بتواند روزهاي طلايي را به سينماي كودك برگرداند.
چيزي كه شما ميگوييد درست است احياي سينماي كودك است اما احساس ميكنم شاهزاده روم به نوعي احياي انيميشن نيز هست. يعني صرفاً اين نيست كه ما بگوييم تنها خواستهايم احياي سينماي كودك را انجام دهيم. بحث من اين است كه ما سالها صنعت انيميشن داشتهايم، آن هم با قدمت زيادي كه اين صنعت دارد، در واقع در سينماي بلند انيميشن نيز گامهايي برداشته شد، آن هم با سر و صداهاي خيلي زياد و هزينههاي خيلي زياد. به عنوان مثال رستم و سهراب كه هزينه زيادي را هم در برداشت.
ميخواهم بدانم شاهزاده روم چطور توانست ديدگاه منتقدين را در حوزه انيميشن عوض كند و فروش خوبي داشته باشد؟
مسئلهاي كه شما عارض هستيد را بنده ميپذيرم اما بايد توجه داشت كه چيزي كه شما به آن اشاره ميكنيد از لحاظ فني است. ميخواهم اين را بدانم كه از لحاظ سياسي و تكنيكي، اگر شما آن پول را داشتيد آيا كيفيتتان بدتر ميشد؟ چطور شد كه اين كار از لحاظ تكنيكالي به اين خوبي درنيامد؟ شما شايد الان بگوييد كه من آن موقع دوست داشتم به من پول بدهند كه كار بهتري انجام بدهم اما الان خوشحالم كه آن پول را نگرفتهام. ميخواهم متذكر اين مطلب شوم كه ممكن است فرداروزي سرمايهداري به شما پيشنهاد كار به همراه پول و سرمايه بدهد. مهم آن تكنيكي است كه به آن رسيدهايد. اينكه چطور به تكنيكي كه قبل از شاهزاده روم نداشتيم رسيديد؟
من حرف شما را قبول دارم. اما نكته مدنظر من اين است كه شاهزاده روم ما را در انيميشن يك پله به سمت جلو برده است. يعني اين تلاش شماست كه باعث شده كه انيميشن شاهزاده روم نسبت به انيميشنهاي ديگر ما را به جلو ببرد. همه اينها به نظر من لطف خدا بود و سپس تلاش دوستان.
ما ميخواهيم بدانيم الگوي شما براي اين جهش پلهاي چه الگوي انيميشني بود؟ مثلاً نگاهتان به يك انيميشن مثلاً ژاپني بود يا نه نگاهتان به توليداتي مثل انيميشن پيكسار؟ كه به نظر من انگار يك مقدار سر و شكل كار شبيه به كارهاي پيكسار هست. هم در طراحي شخصيت، هم قصههاي شاهزاده و پريا و…
يعني هنوز هم آن توان را داريد؟
اگر شما تصميم ميگرفتيد براي فضاها، طراحي كاراكترها و ديگر چيزها كه ايراني شود. اصلً ما چنين چيزي داريم؟ مثلاً ما يك الگويي داريم كه وقتي ميخواهيم كار كنيم برسيم به آن.
خب وقتي شما يك فريم از انيميشن را ميبينيد، متوجه ميشويد كه كار ژاپني است، هندي يا پاكستاني است. با اينكه ژاپن يا امريكا نزديك به صد سال است كه انيميشن دارند اما با اين حال قدمت انيميشن ما نيز كم نيست ولي هيچ وقت به يك كار بلند و بازاري و تجاري نرسيدهايم. به خاطر اينكه به نظر من خود شاهزاده روم هم نقطه ضعفي كه در فضاسازي كار دارد، به كارهاي امريكايي و پيكساز و ديزني شبيهتر است. مثلاً ما اگر انيميشني با زبان انگليسي بسازيم كسي نميفهمد كه كار، كار ايرانيها است يا اينكه آمدهاند و از زير مجموعه پيكسار كاري را ساختهاند.
بحث اصلي انيميشن همان فضاي فانتزي آن است؟
آقاي پاكدل! در رابطه با بحث ساختاري و فني من يك سؤال دارم. اينكه اكثر كارهايي كه ما تا قبل از اين داشتيم، جدا از كارهاي طراحي و گرافيك و… وقتي كه ميديديم كار تو ذوق ميزند، حركت كاراكترها بود، سكتهدار بود و ما احساس يك حركت روان را نميكرديم ولي در شاهزاده روم اين اتفاق نيفتاد و ما ديگر شاهد اين سكتهها نبوديم. من ميخواهم به اين نكته برسم كه آيا اين به بحث طراحيها و نرمافزارها و سختافزارهاي گرافيكي كه استفاده ميكرديد برميگردد؟
در بعد فني نرمافزاري و سختافزاري اين كار ما چقدر نسبت به انيميشن روز دنيا فاصله داريم؟ خب مسلماً اگر حتي گروه، گروه كاملي هم كه باشد باز اگر سختافزار يا نرمافزار مورد نياز نباشد و اگر ما بخواهيم در كشورمان يك كار خوبي را انجام دهيم، به لحاظ سختافزاري وجود موتورهاي قوي طراحي، موتورهاي رندر و… نسبت ما با سينماي روز انيميشن دنيا كجاست؟
انيميشن چطور ميتواند يك تحول اجتماعي و فرهنگي بزرگ را در جهان ايجاد كند كه بچهاي كه دو ساله است با آن شخصيت داخل انيميشن بزرگ ميشود و دوست دارد كه تمام وسيلههايش مرتبط با شخصيت انيميشني او باشد؟