جشنواره کانّه یک مهمانیِ بزرگِ ۱۰ روزه است. دقیقا هم اقتضائاتِ یک مهمانی را دارد! لای پرانتز بدکی هم نیست که فیالمثل توی ذهن بیاوریم بعضی پوششها و رفتارها را که پیش و بیش از آنکه رنگ و بوی حضور در یک مکان عمومی را داشته باشد و رنگ و بوی حضور در یک دورِ همی را دارد!
حضرات و اساتید، هر رفتاری را که در قالب یک نظم تکرار میشود و
اقتضائاتی دارد را آیین مینامند. فیالمثل اگر وقتی مردم از یکدیگر
میپرسند: «امروز حالت چطوره؟!» توقعِ شنیدن چیزی را دارند مانند: «خوبم؛
تو چطوری؟!» کسی دنبال شنیدن پاسخهایِ پرطمطراقِ تفصیلی با کلی اطلاعات
پزشکی و فشارِ خون شما نیست و چه بسا طرف مقابل با نگاهی عاقل اندر سفیه،
از پاسخ دادن طفره رود!. این را میگویند یک نظم نمادین در احوالپرسی!
حالا اینها را گفتیم که این را مدعی شویم: «جشنوارۀ فیلم فجر وجهی از
ارتباطاتِ آیینی میان جماعت سینماروهای ایرانی است!» تو جشنواره میروی که
تشویق کنی و عکس از خودت و رفیقت بگیری و بفرستی روی اینستاگرام شخصیات و
کلاس اجتماعی برای خودت بخری و گعده بگیری!