به گزارش بولتن نیوز،منصور لشگری قوچانی بعد
از تهیه کنندگی «عصر یخبندان» و «کوچهبینام» فیلم دیگری را در همان فضا
به کارگردانی هاتف علیمردانی تولید کرده است. فیلمی که می توان گفت مایه و
تم اصلی آن خیانت است.
«هفت ماهگی» روایتگر زندگی زوج جوانی با بازی باران
کوثری و حامد بهداد است که در همسایگی آنها مادر و خواهر پسر زندگی
میکنند. داستان با نشان دادن زشتیهای روابط انسانی جامعه روشنفکری و دور
از تقیدات مذهبی به متن خانواده پسر رفته و ابتدا بخوبی روابط فردی و
خانوادگی در چنین خانوادههایی را نشان میدهد.
فیلمنامه مناسب، بازیهای به اندازه و کارگردانی
قابل قبول علیمردانی در کنار هم در نشان دادن این حد از بی حیایی و
اباحهگری گاهی مخاطب را اذیت میکند، ابتدا اثر میخواهد به شما خیانت را
نشان دهد تا در پس آن به عواقب این کار اشاره نماید. اما سوال اساسی
اینجاست که برای نشان دادن اثرات خیانت یا هر رذیلت دیگری در جامعه باید آن
را ابتدا به نمایش گذاشت و سپس به نتیجه این خطا پرداخت؟ یا آنکه بدون
نشان دادن زشتی ها نیز می توان مخاطب را از اثر سوء آن مطلع کرد؟ این سوالی
است که کارگردان و تهیهکننده فیلم باید به آن پاسخ بدهند. آیا بانشان
دادن پلیدیها به ترویج و عادی سازی آن کمک نکردهایم؟ و آیا بدون نشان
دادن آنها به مخاطب چه چیزی را باید نقد کنیم و اصطلاحا به تماشاگر بگوییم
از چه چیزی دوری کند؟ این سوالات گرچه پیوستگیهایی دارند اما میتواند جدا
از یکدیگر بررسی شود.