کاری کارستان در کلاس «سامن»

وقتی چیزی حاضر و آماده در اختیار کودکان قرار می‌گیرد، شاید ارزش آن را به خوبی متوجه نشوند. در همین تجربه کاملاً واضح بود که کودکان وقتی در ساختن کلاس مشارکت کردند، درباره آن مسئولیت‌پذیرتر شدند. کودکان خودشان در نوسازی کلاس کمک کرده و دیده بودند والدین آنها هم سهیم شده‌اند، بنابراین بهتر قدر کلاس‌شان را می‌دانستند

تاریخ انتشار: ۱۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ – ۰۴:۲۰

وقتی چیزی حاضر و آماده در اختیار کودکان قرار می‌گیرد، شاید ارزش آن را به خوبی متوجه نشوند. در همین تجربه کاملاً واضح بود که کودکان وقتی در ساختن کلاس مشارکت کردند، درباره آن مسئولیت‌پذیرتر شدند. کودکان خودشان در نوسازی کلاس کمک کرده و دیده بودند والدین آنها هم سهیم شده‌اند، بنابراین بهتر قدر کلاس‌شان را می‌دانستند

جوان آنلاین: بعد از اینکه یکی از معلمان، تصاویر قبل و بعد بازسازی یک کلاس در شهر «سامن» را برایم فرستاد و نوشت که این زیباسازی به ابتکار معلم همان کلاس اتفاق افتاده با صالح علی‌یاری، معلم ۳۱ ساله سامن ملایر در استان همدان که از ۲۳ سالگی کارش را در پایه پنجم مقطع ابتدایی آغاز کرده است، تماس گرفتم. معلمان ما وسط این همه گرفتاری و معیشت ناهموار، همواره چیزی در آستین خود دارند که با آن ما را غافلگیر کنند؛ افرادی که نام آنها به راحتی در میان آدم‌های عادی نوشته می‌شود، اما در سکوت و گمنامی کار‌هایی کارستان می‌کنند، حتی اگر وسط روزمرگی و سیاست‌بازی و بازی‌های صدرنگ روزگار اسم و رسمی نیابد. 

کاری که شما انجام می‌دهید تلطیف فضای آموزشی است. محیط‌های آموزشی ما عموماً برای کودکان و نوجوان‌های‌مان خشک و بی‌روح است و حس دافعه دارد. واقعاً وقتی از کنار بعضی از مدرسه‌ها رد می‌شوم و آن شکل پنجره‌ها و نرده‌های آهنی و آن نوع معماری را می‌بینم، حتی برای من در این سن قابل تحمل نیست و پرتم می‌کند به کودکی‌ام که در چنین مدرسه‌هایی گذشت. به عنوان یک معلم چه شد تصمیم گرفتید روی بازسازی و تغییر فضای کلاس‌ها متمرکز شوید. 

هیچ وقت یادم نمی‌رود دوران ابتدایی در روز معلم و جشن‌های مختلفی که برگزار می‌شد، می‌رفتیم گل می‌آوردیم و از روبان‌های قدیمی استفاده می‌کردیم، پارچه نو روی میز معلم می‌انداختیم و کلاس را با کمترین امکان‌هایی که بود مقداری نونوار می‌کردیم. یک وقت‌هایی همین تزئین‌های ابتدایی که در کلاس به کار برده بودیم یک هفته یا ۱۰ روز سر جای خودشان می‌ماند، دل‌مان نمی‌آمد این تزئین‌ها را از دیوار کلاس بکنیم، چون جلوه زیبایی به کلاس ما اضافه کرده بود. از طرفی محیط‌های آموزشی ما پر از استرس‌های نابجاست؛ پر از تش‌هایی که ناخواسته دانش‌آموز را از مدرسه دور می‌کند. ما دوره متوسطه که بودیم وقتی از بیرون به مدرسه و حفاظ بی‌قواره پنجره‌ها نگاه می‌کردیم با آن توری‌های آهنی، دقیقاً شکل زندان می‌دیدیم. یادم می‌آید بچه‌ها می‌گفتند سلول. سلول ۱۰۱، سلول ۱۰۲…

این قضیه درباره کودکان دبستانی بیشتر صدق می‌کند. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *